Fasıl I: Seyyidü'l-Âyât ve Arş-ı Âzam Kürsüsü: Âyetü'l-Kürsî'nin Kozmik Ontolojisi
Fahr-i Kâinat Resûl-i Ekrem Efendimiz'in (s.a.v.) bizzat 'Kur'an âyetlerinin seyyidi ve şahı' olarak tavsif buyurduğu Âyetü'l-Kürsî (Bakara Suresi 255. âyet-i kerîmesi), İslâm metafiziğinde ve havas ilmind
İslâm tasavvuf tarihinde mûsikî ve şiir dinleyerek vecde gelme (Semâ) meclislerinin ilk tartışıldığı dönem 3. hicrî asırdır. Zünnûn-ı Mısrî Bağdat'a geldiğinde Serî es-Sakatî ve Cüneyd-i Bağdâdî meclislerinde semâ mevzuu açılmıştır. Zünnûn semâı ne toptan inkâr etmiş ne de laubali bir eğlenceye dönüştürülmesine izin vermiştir. Ona göre semâ; 'Hakk'tan gelen ve kalpleri Hakk'a teşvik eden ilâhî bir vârittir (ilhamdır).' Zünnûn vecde dair çok mühim bir teşhis koyar: Kendini zorlayarak vecde gelmiş gibi numara yapmak (tevâcüd) nefsin riyâsıdır. Hakiki vecd ise; ansızın kalbe inen ilâhî tecellînin bedeni sarsması, kontrol dışı bir cezbe ve gözyaşı halidir. 'Semâ kalbe gelen bir haktır. Kim onu nefsaniyetle dinlerse zındık olur; kim onu hakikatle dinlerse sıddîk olur' buyurarak dinleyenin kalbî niyetini ölçü koymuştur. Zünnûn'un semâ anlayışı sadece saz ve ney sesinden ibaret değildir; bilakis 'Semâ-ı Kevnî' (Kâinatın Semâı)'dır. İsrâ Sûresi 44. âyetinde buyrulduğu gibi: 'Yedi gök, yer ve bunlarda bulunanlar O'nu tesbih eder. O'nu hamd ile tesbih etmeyen hiçbir şey yoktur; lâkin siz onların tesbihini anlamazsınız.' Zünnûn rüzgârın uğultusunda, Nil'in çağıltısında, bir kuşun ötüşünde ve yaprakların hışırtısında doğrudan Cenâb-ı Hakk'ın 'Elestü bi-Rabbiküm' hitabını işitir ve kendinden geçerdi. Sâlikin seyr-i sülûk yolundaki iki kanadı Havf (Allah'ın celâl ve adaletinden korkma) ve Recâ (Allah'ın rahmet ve lütfundan ümitvâr olma)'dır. Zünnûn bu iki halin dengesini şöyle izah eder: 'Korku tek başına olursa insanı ümitsizliğe ve ye'se sürükler; ümit tek başına olursa insanı gaflete ve aldanışa düşürür. Mü'min bir kuş gibidir; havf ve recâ onun iki kanadıdır, iki kanat eşit çırpıldıkça Arş'a doğru uçar.' Mânevi yolda yürüyen her insanın yaşadığı kalbî mevsimler: Kabz (ruhsal daralma, keder, ağırlık) ve Bast (ruhsal ferahlama, neşe, genişlik). Zünnûn bildirir ki; kabz hali sâlikin nefsini terbiye eden bir kış mevsimidir; bast hali ise çiçeklerin açtığı bir bahardır. Arif insan her iki halde de şikayet etmez, Rabbinin tecellîsine teslim olur. Kalbî hallerin zirvesi üç makamdır: Şevk (Sevgiliye kavuşma arzusuyla kalbin tutuşması), Üns (Rabbine olan yakınlığın verdiği derin iç huzur ve dostluk) ve Heybet (Cenâb-ı Hakk'ın azameti karşısında titreme ve susma hali). Heybet makamına eren arifin dili susar, sadece kalbi konuşur. Zünnûn-ı Mısrî'nin vecd öğretisinin nihai hedefi; insanın kendi benliğini, iddialarını ve varlığını unutup Mutlak Varlık'ta fâni olmasıdır (Fenâfillâh). Sihravemen Kalp Ahvâli Külliyatı; dervişlerin ve ariflerin asırlar boyu tattığı bu kudsî zevki irfânî incelikleriyle aktarır.Fasıl I: Bağdat'ta İlk Semâ Meclisleri ve Zünnûn'un Tavrı
Fasıl II: Hakiki Vecd (Vücûd) ile Sahte Tevâcüdün Ayrımı
Fasıl III: İlâhî Hitabı Eşyada İşitme: Rüzgârın, Suyun ve Kuşların Tesbihi
Fasıl IV: Havf ve Recâ Dengesi: Korku ve Ümidin Kalbî Kanatları
Fasıl V: Kabz ve Bast Halleri: Ruhun Sıkışması ve Genişlemesi
Fasıl VI: Şevk, Üns ve Heybet Mertebeleri
Fasıl VII: İrfânî Hülâsa: Varlığı Unutup Müsemmâ'da Fâni Olmak
SİHRAVEMEN
Klasik İslam yazmaları, Kur'an havâssı, ebced hendesesi, tasavvufi tefekkür ve bilinç boyutları üzerine bağımsız akademik ve irfânî araştırma kütüphanesi.