Fasıl I: Fanilik İdrakı: 'Gözüm Seni Görmek İçin, Dilim Seni Demek İçin'
Yûnus Emre şiirlerinde ölüm; korkunç bir yok oluş veya karanlık bir kuyu değil, âşığın Ma'şûk'a kavuştuğu Şeb-i Arûs (Düğün Gecesi) ve rûhun beden kafesinden kurtulup ebediyete kanatlanışıdır.
Yûnus insanın dünyaya ne için geldiğini unutmamasını ihtar eder: 'Gözüm seni görmek için, elim sana ermek için / Bugün canım yolda kodum, yarın seni bulmak için.' Bu dünyadaki ömür, ebedî vuslatın azığını hazırlamak içindir.
Fasıl II: Mezar Taşları ve Kara Toprak Altındaki Sultanlar
Yûnus mezarlıkları ibretle temaşa eder:
'Vardım mezristâna gördüm yatanları / Kimi bey kimi paşa, toprak olmuş tenleri.' Dünyada saraylar kuran, ordular sevk eden hükümdarların iki arşın kefenle kara toprağa girdiğini hatırlatarak nefsin gururunu yerle bir eder.
Fasıl III: 'Ölen Hayvan İmiş Âşıklar Ölmez' Hakikati
Ölümün hakiki metafiziğini tek bir mısrada özetler:
'Ko ölmek endîşesin, âşık ölmez bâkîdir / Ölür ise ten ölür, cânlar ölesi değil!'
Ölen şey, et ve kemikten ibaret olan hayvânî cesettir. Allah'ın aşkıyla dirilmiş rûhânî can ise asla ölmez; melekût âleminde ebedî hayatla diridir.
Fasıl IV: 'Bir Garip Öldü Diyeler Üç Günden Sonra Duyalar' Salâsı
Yûnus kendi fâni cesedinin ardından okunacak salâyı şöyle terennüm eder:
'Bir garip öldü diyeler, üç günden sonra duyalar / Soğuk su ile yuyalar, şöyle garip bencileyin.'
Bu mısralar garipliğin, mahviyetin ve dünyevî şöhretten kaçışın en dokunaklı zirvesidir. Gerçek derviş dünyada bir garip yolcudur.
Fasıl V: Beden Kafesi ve Rûhun Aslî Vatanına Uçuşu
Ruh göklerin kudsî kuşu, beden ise onun geçici kafesidir. Ölüm o kafesin kapısının açılmasıdır. Kafes kırılınca kuş feryat etmez; bilakis sevinçle arşın bahçelerine doğru kanat çırpar.
Fasıl VI: Berzah Âlemi, Kabir Suali ve Sekîne Nûru
Kabirde Münker ve Nekir melekleri geldiğinde; dünyada dilini zikrullâha, kalbini tevhîde bağlamış sâlikin kabri cennet bahçesine döner. Yûnus kabir karanlığını aydınlatan yegâne nûrun ihlas ve salih ameller olduğunu bildirir.
Fasıl VII: İrfânî Hülâsa: Ölmeden Evvel Ölmek (Mûtû Kable En Temûtû)
Peygamber Efendimiz'in (s.a.v.) 'Ölmeden evvel ölünüz' fermânı gereğince; nefsin süflî arzularını henüz hayatta iken öldüren kimse, fiziksel ölüm geldiğinde hiçbir korku ve hüzün hissetmez.
Sihravemen Ölüm Metafiziği Külliyatı; fânilik şuurunu ebedî diriliş müjdesine dönüştürür.