Fasıl I: Nûr-ı Muhammedî Doktrininin İlk Mimarı

Tasavvuf düşüncesinde 'Hakîkat-i Muhammediyye' ve 'Nûr-ı Muhammedî' kavramlarını ilk kez felsefî ve teolojik bir yetkinlikle sistemleştiren ulu zat Sehl b. Abdillâh et-Tüsterî'dir. Hicrî üçüncü asırda Tüsterî, Cenâb-ı Hakk'ın kâinatı yaratma iradesinin ilk tecellîgâhının Hz. Peygamber'in (s.a.v.) ezelî nûru olduğunu beyan etmiştir.

Bu doktrin, İslâm kozmolojisinin temeli olup mahlûkatın varlık sahnesine çıkışındaki ilk ontolojik halkayı ve ilâhî sevginin merkezini teşkil eder.

Fasıl II: 'Sütûn-ı Nûr' (Işık Sütunu) ve Ezelî Secde

Tüsterî'nin tefsirinde ve kelâmî beyanlarında yer alan meşhur müşahedesi 'Sütûn-ı Nûr' (Amûdü'n-Nûr) kavramıdır. Allah Teâlâ, henüz hiçbir âlem, melek, arş veya felek yaratılmamışken, Kendi Zâtî Nûru'ndan bir nûr kabzası ayırmış ve onu kudret nûruyla bir 'Işık Direği' kılmıştır.

Bu Nûr-ı Muhammedî, ilâhî azamet karşısında milyonlarca yıl huşû ile secdeye kapanmış ve bu ezelî secdeden sızan nûr damlalarından meleklerin ruhları, peygamberlerin nûrları ve mü'minlerin zerreleri yaratılmıştır.

Fasıl III: Bezm-i Elest ve Misak-ı Ezelî'deki İlk Mukavele

A'râf Sûresi 172. âyetinde zikredilen 'Elestü bi-Rabbiküm? Kālû: Belâ!' (Ben sizin Rabbiniz değil miyim? Dediler ki: Evet!) hitabında, İmam Tüsterî'ye göre bu ilâhî soruya ilk 'Belâ' cevabını veren ve diğer bütün zürriyetlere imam olan Nûr-ı Muhammedî'dir.

Bütün insanlık ruhları bu ilk cevabın rezonansıyla varlık bilincine ermiş ve tevhid mukavelesi bu ezelî ışık kubbesi altında mühürlenmiştir.

Fasıl IV: Nübüvvet Ağacı ve Âdem Safveti

Tüsterî, nübüvvet silsilesini kökleri Arş'ta, dalları yeryüzünde olan mübârek bir zeytin ağacına benzetir. Hz. Âdem (a.s.) bu ağacın ilk beşerî tohumu iken, o tohumun içinde gizlenen ezelî öz Nûr-ı Muhammedî'dir.

Âdem aleyhisselâm'ın alnında parlayan ve nesilden nesile, Hz. Şît'ten Hz. İbrâhîm'e ve Hz. İsmâil'e intikal eden o melekûtî nûr, Medine semasında beşerî kemâlâtın zirvesi olarak tecelli etmiştir.

Fasıl V: Kozmik Şefaat ve Rahmeten li'l-Âlemîn Sırrı

Enbiyâ Sûresi 107. âyetindeki 'Ve mâ erselnâke illâ rahmeten li'l-âlemîn' (Biz seni ancak âlemlere rahmet olarak gönderdik) fermânı, Tüsterî'ye göre sadece 23 yıllık risâlet dönemini değil, kâinatın başlangıcından ebediyete kadar olan bütün zamanları kuşatır.

Yaratılmış olan her zerre, varlığını ve devamını bu ilk rahmet nûrunun yayılımına borçludur; bu sebeple Efendimiz'in şefaati bütün varlık mertebelerini ihata eden kozmik bir rahmettir.

Fasıl VI: Hallâc-ı Mansûr'un 'Kitâbü't-Tavâsîn'ine İlham Kaynağı

Tüsterî'nin talebesi olan Hallâc-ı Mansûr, meşhur eseri Kitâbü't-Tavâsîn'deki 'Tâsînü's-Sirâc' mevzuunu bizzat hocası Sehl'den tevarüs ettiği bu Nûr-ı Muhammedî doktrini üzerine kurmuştur.

Tüsterî'nin dengeli, şeriata sımsıkı bağlı fakat engin irfânî ufku, İslâm metafiziğinde peygamberlik felsefesinin en yüksek doruğunu temsil eder.

Fasıl VII: İrfânî Hülâsa: Kalpteki Nûru Tutuşturmak

İnsanın rûhî tekâmülü, kendi fıtratında saklı olan o Nûr-ı Muhammedî kıvılcımını nefsaniyet küllerinden temizleyip alevlendirmesiyle mümkündür. Salavat-ı şerifeler ve sünnet-i seniyyeye ittiba, bu ezelî nûrun kalpte yeniden parlamasını sağlayan ilâhî nefeslerdir.

Sihravemen Tüsterî Külliyatı; bu kudsî nur ontolojisini kütüphanemizin baş tâcı olarak ilim dünyasına armağan eder.