Şerhu Meâni'l-Âsâr: Hadislerdeki Zâhirî İhtilafların Te'lifi ve Tahkiki

Fıkhî meselelerde birbiriyle zâhiren çelişir gibi görünen hadis-i şeriflerin sened zincirlerini, illetlerini ve rivayet kanallarını derinlemesine inceleyerek nesh, tahsis ve cem' tariklerini ortaya koymak üzere telif edilmiştir.

Tahâvî yalnız ricalin sika oluşuyla iktifa etmez; râvîlerin zabtını, fukahâ olup olmadığını, Kur'an'ın genel kaidelerine ve mütevâtir sünnete uygunluğunu aynı anda tartar.

İbadetlerde ve muamelatta İslam'ın ilk devirlerindeki uygulamalar ile Medine'nin son dönemlerindeki hükümler arasındaki nesh münasebetlerini tarihî vesikalarla aydınlatır.

Ehl-i Hadis'in 'Hanefîler re'y ile hükmeder, hadise dayanmaz' iddialarını kökünden çürüterek, Ebû Hanîfe ve ashabının her bir hükmünün ne kadar sağlam ve sahih hadis zincirlerine dayandığını ispat eder.

Namazda rükûa giderken ellerin kaldırılması, fatiha tilaveti, abdestte mesh miktarı gibi asırlık hilâf meselelerinde Tahâvî'nin sunduğu parlak hadis tahkikleri.

Muhaddisler nazarında bu eser, sadece bir fıkıh kitabı değil; İmam Müslim ve Ebû Dâvûd seviyesinde yüksek isnadları ihtiva eden birinci sınıf bir hadis mecmûasıdır.

Hadislerdeki zahirî ihtilaflar bir çelişki değil, Cenâb-ı Hakk'ın ümmete tanıdığı ruhsat ve vüs'at pınarıdır; Tahâvî bu pınarı saf berraklığıyla ümmete sunmuştur.