İsmet-i Enbiyâ ve Peygamberler Tarihi Müdafaası: Kudsî Emanet

İslâm akidesine göre bütün peygamberler şirkten, kebâirden (büyük günahlardan) ve peygamberlik vakarını zedeleyecek her türlü süflî davranıştan masumdurlar (İsmet sıfatı). İmâm Taberî, hem tefsirinde hem tarihinde peygamberlerin bu kudsî masumiyetini tavizsiz şekilde müdafaa etmiştir.

Hz. Âdem'in yasak ağaçtan yemesi bir isyan veya günah değil; unutma (nisyân) ve ilâhî hikmetin gereği olan bir 'zelle'dir. Taberî, Âdem aleyhisselâmın derhal tevbe ettiğini ve Cenâb-ı Hakk'ın onu seçip hidayete erdirdiğini Kur'an âyetleriyle şerheder.

Hz. İbrâhim'in putperestleri susturmak için söylediği 'Ben hastayım', 'Belki büyük put yapmıştır' gibi sözlerinin yalan değil; muhatabı tefekküre sevk eden meşru 'tarîz' ve tevhid mücadelesi olduğunu ispatlar.

Züleyha'nın tuzakları karşısında Hz. Yûsuf'un burhân-ı Rabbânî ile korunması; zindanı saraya tercih eden muazzam iffet ve ismet şahikası.

Tevrat tahrifatından sızan ve peygamberleri ahlâksızlıkla itham eden uydurma İsrâiliyyât masallarını Taberî reddeder; Dâvûd ve Süleymân aleyhimesselâmın adalet, zühd ve takvâ timsali olduğunu tescil eder.

Peygamber Efendimiz'in hayatının her ânında, risâletten önce ve sonra cahiliye pisliklerinden bütünüyle hıfzedilmiş olması; kalbinin melekler tarafından yıkanıp hikmetle doldurulması (Şakk-ı Sadr).

Peygamberler, insanlığın ilâhî nûru seyrettiği lekesiz aynalardır. Aynada zerre kadar leke olsaydı hakikat doğru yansımazdı. Onların masumiyeti, insanlığın hidayetinin teminatıdır.