Fasıl I: Seyyidü'l-Âyât ve Arş-ı Âzam Kürsüsü: Âyetü'l-Kürsî'nin Kozmik Ontolojisi
Fahr-i Kâinat Resûl-i Ekrem Efendimiz'in (s.a.v.) bizzat 'Kur'an âyetlerinin seyyidi ve şahı' olarak tavsif buyurduğu Âyetü'l-Kürsî (Bakara Suresi 255. âyet-i kerîm
İslâm tarihinde 'Sühreverdî' nisbesiyle anılan iki büyük kutup vardır: Biri İşrâkî felsefenin pîri Şeyhü'l-İşrâk Şihâbeddin es-Sühreverdî el-Maktûl; diğeri ise Sühreverdiyye tarikatının kurucusu ve Bağdat'ın büyük mürşidi Şeyh Ebû Hafs Şihâbeddin Ömer es-Sühreverdî'dir (1145-1234). Ömer es-Sühreverdî'nin kaleme aldığı *Avârifü'l-Ma'ârif* (İrfan Bahşişleri); İslâm coğrafyasındaki bütün tarikatların (Kādiriyye, Mevleviyye, Nakşibendiyye, Şâzeliyye) tekke adabında temel ders kitabı olarak okuttuğu abidevî bir tasavvuf anayasasıdır. Avârifü'l-Ma'ârif mürid ile kâmil mürşid arasındaki rabıtayı bir cerrah ile hasta arasındaki güvene benzetir: Mürid, mânevî hastalıklarının tedavisi için nefsini ehil bir tabibe teslim etmelidir. Şeyhin huzurunda edep, gıyabında sadakat, emrinde ise tereddütsüz itaat esastır. Eserde hırka giymenin melekûtî sırrı tafsilatıyla anlatılır: 'Hırka-i İrâde' (gerçek müridlerin giydiği tövbe hırkası) ve 'Hırka-i Teberrük' (feyiz almak için giyilen hırka). Hırka giymek, Peygamber Efendimiz'in (s.a.v.) sahâbeye kudsî hırkalarını giydirmesi ve Ehl-i Beyt'i abasının altına alması sünnetine dayanan bir biat akdidir. Sühreverdî Abbâsî halifesi en-Nâsır Li-Dînillâh devrinde Bağdat ribâtlarının başkanı (Şeyhü'ş-Şüyûh) idi. Eserde tekkede yaşayan dervişlerin yemek yeme, uyuma, ibadet ve hizmet adabı kanunlaştırılmıştır. Misafire ikram, dervişlerin birbirine hürmeti, nöbetleşe hizmet ve dedikodunun tekkeye sokulmaması en kat'î kurallardır. Avârif'te tasavvufî semâ ve mûsikî meclisleri büyük bir hassasiyetle tahlil edilmiştir. Sühreverdî semâın avâm için haram ve fitne, sâdık dervişler için mubah, kâmil arifler için ise melekûtî bir vecd ve ibadet olduğunu belirtir. Şehvetle veya gösteriş için semâ edenlerin meclisi mel'undur; ancak sırf Allah aşkıyla vecd ile dönenlerin semâına melekler iştirak eder. Sühreverdiyye sülûkunda halvet (çile); nefsi öldürmek değil, nefsin vahşiliğini ehlîleştirmektir. Kırk gün boyunca karanlık bir hücrede az yemek, az uyumak, az konuşmak ve kesintisiz zikrullâh ile meşgul olunur. Erbaînden çıkan sâlikin kalbi ayna gibi parıldar, letâifleri harekete geçer ve nefs-i mutmainneye erer. Ebû Hafs Ömer es-Sühreverdî eserini şu meşhur kaideyle taçlandırır: 'Tasavvufun tamamı edeptir; her vaktin bir edebi, her makamın bir edebi ve her hâlin bir edebi vardır. Edebe riayet eden menzile varır; edebi terk eden ise yolda helâk olur.' Sihravemen Avârif Külliyatı; tasavvufun bu ebedî ahlâk ve terbiye nizamını günümüz arayışçılarına rehber kılar.Fasıl I: Sühreverdiyye Ekolü ve İki Büyük Sühreverdî
Fasıl II: Mürid ve Mürşid Âdâbı: İntisap ve Sadakat
Fasıl III: Hırka Giyme (İlbâsü'l-Hırka) ve Teberrük Geleneği
Fasıl IV: Tekke (Ribât/Hangâh) Teşkilatı ve Ortak Yaşam Hukuku
Fasıl V: Semâ ve Mûsikî Meclislerinin Şer'î Hudutları
Fasıl VI: Halvet ve Erbaîn (Kırk Günlük Çile) Kuralları
Fasıl VII: İrfânî Hülâsa: Tasavvuf Baştan Sona Edepten İbarettir
SİHRAVEMEN
Klasik İslam yazmaları, Kur'an havâssı, ebced hendesesi, tasavvufi tefekkür ve bilinç boyutları üzerine bağımsız akademik ve irfânî araştırma kütüphanesi.