Fasıl I: Seyyidü'l-Âyât ve Arş-ı Âzam Kürsüsü: Âyetü'l-Kürsî'nin Kozmik Ontolojisi
Fahr-i Kâinat Resûl-i Ekrem Efendimiz'in (s.a.v.) bizzat 'Kur'an âyetlerinin seyy
Bursa sokaklarında her sabah yankılanan 'Somunlar, mü'minler! Helâl rızık alan yok mu?' nidası; yalnızca un ve sudan ibaret maddî bir ekmeğin satışı değil; ruhları ebedî hakikate uyandıran melekûtî bir çağrı idi. Somuncu Baba'nın fırınından çıkan somunları yiyen hastalar şifâ bulur, kalbi katılaşmış kimselerin göğsü yumuşar, dertlilerin kederi dağılırdı. Zira o ekmeğin mayası zikrullâh, odunu aşk ateşi, suyu ise gözyaşı idi. İrfânî sembolizmde buğday tanesi; Âdem aleyhisselâmın cennetten yeryüzüne inişine vesile olan kudsî tohumdur. Toprağa düşmeyen tane tek kalır; toprağa düşüp çürüyen tane ise başak verip bire yedi yüz bereket doğurur. İnsanoğlu da buğday tanesi gibidir: Kendi benliğini toprakta çürütüp fenâya erdirmedikçe, marifet başağı veremez. Buğday ekmek olmadan evvel iki ağır değirmen taşı arasında un ufak edilir. Somuncu Baba irfânında değirmen; nefsin sabır ve mücâhede taşları arasında ezilmesidir. Kibir, benlik, ucub ve enaniyet taşlar arasında un gibi incelmedikçe; insan hamur haline gelemez ve ilâhî şekli kabul edemez. Un suyla yoğrulup hamur olduğunda bir parça maya eklenir ve karanlık bir örtü altında dinlenmeye bırakılır. Maya; kâmil mürşidin sâlikin kalbine üflediği muhabbetullâh nefesidir. Mayalanan hamur kabarır, genişler ve hacim kazanır; bu ise kalbin dünyevî darlıklardan kurtulup inşirâha ermesini temsil eder. Hazret-i Mevlânâ'nın 'Hamdım, piştim, yandım' sözünün tecellîgâhı Somuncu Baba'nın fırınıdır. Çiğ hamur ateşe girmeden yenmez ve gıda olmaz. İnsan da ilâhî aşkın ve riyâzetin fırınında pişmedikçe kâmil bir mü'min olamaz. Ateş onu yakıp kül etmek için değil; olgunlaştırıp lezzetli ve nûrânî kılmak içindir. Somuncu Baba ununu kendi elleriyle ektiği tarladan biçer, çuvalları bizzat sırtında taşır ve odununu ormandan kendi toplardı. Şüpheli hiçbir kuruşun girmediği bu ekmek; Onu yiyenlerin aurasındaki karanlıkları temizler ve kalplerine ibadet şevki aşılar idi. Zira helâl lokma nûr, haram lokma ise zulmet üretir. Ekmek simyasının nihai ahlâkı şudur: Ekmek kendini başkalarını doyurmak için feda eder. Hakiki derviş de kendi nefsini unutup bütün mahlûkata merhamet, ikram ve lokma olan kimsedir. Sihravemen Ekmek Simyası Külliyatı; bu fırın metafiziğini hizmet ehlinin kalbine nakşeder.Fasıl I: 'Somunlar, Mü'minler!' Nidasının Melekûtî Çağrısı
Fasıl II: Buğday Tanesinin Hikmeti: Vahdetten Kesrete İniş
Fasıl III: Değirmen Çilesi: Nefsin Taşlar Arasında Ezilmesi
Fasıl IV: Hamurun Mayalanması: Aşk ve Mürşid Nefesi
Fasıl V: Fırının Ateşi: Çiğlikten Pişkinliğe Vuslat
Fasıl VI: Helâl Lokmanın Manevî Aurası ve Şifâ Sırrı
Fasıl VII: İrfânî Hülâsa: Hayatı Başkalarına Ekmek Kılmak
SİHRAVEMEN
Klasik İslam yazmaları, Kur'an havâssı, ebced hendesesi, tasavvufi tefekkür ve bilinç boyutları üzerine bağımsız akademik ve irfânî araştırma kütüphanesi.