Fasıl I: Seyyidü'l-Âyât ve Arş-ı Âzam Kürsüsü: Âyetü'l-Kürsî'nin Kozmik Ontolojisi
Fahr-i Kâinat Resûl-i Ekrem Efendimiz'in (s.a.v.) bizzat 'Kur'an âyetlerinin seyyidi ve şahı' olarak tavsif buyurduğu Âyetü'l-Kürsî (Bakara Su
İslâm felsefesinde asırlarca tartışılan en temel ontolojik soru şuydu: Dış dünyada hakikaten var olan şey 'Varlık' (vücûd) mıdır, yoksa 'Mâhiyet' (bir şeyin 'ne' olduğu / mahiyeti) midir? Sühreverdî ve Mîr Dâmâd gibi selefleri 'Asâlet-i Mâhiyet'i savunurken, Molla Sadrâ derin bir keşif neticesinde 'Asâlet-i Vücûd' (Varlığın Asıllığı) hakikatini ilan etti. Dış dünyada gerçek olan tek şey saf varlıktır. Mâhiyet ise zihnin varlığın sınırlarını algılamak için ürettiği itibârî bir gölgeden ibarettir. Sadrâ açıklar: Varlık, kendisinden daha açık ve zâhir hiçbir şey bulunmadığı için mantıksal olarak tarif edilemez (Gayr-i kābil-i ta'rîf). Zira bir şeyi tarif etmek için daha zâhir bir kavram gerekir; oysa varlıktan daha zâhir hiçbir kavram yoktur. Varlık kavramı zihinde en bedîhî (apaçık) olan şeydir; fakat varlığın hakikati insan aklının ihata edemeyeceği kadar derin ve kudsî bir sırdır. Sadrâ'nın en büyük keşiflerinden biri 'Teşkîk-i Vücûd' (Varlıkta Derecelenme) nazariyesidir. Varlık tek bir hakikattir; ancak bu hakikat yeknesak ve donuk değildir; bilakis ışık gibi şiddet ve zaaf mertebelerine sahiptir. Güneşin ışığı da ışıktır, mumun ışığı da ışıktır. İkisi de mahiyeten ışıktır; ancak şiddet, parlaklık ve aydınlatma kudreti bakımından aralarında sonsuz dereceler vardır. Varlık hiyerarşisi en tepede mutlak şiddet ve kemâl sahibi olan Cenâb-ı Hak'tan (Vâcibü'l-Vücûd) başlar; melekûtî akıllar, misâlî nefisler, gök felekleri ve nihayet en zayıf mertebe olan saf imkân ve maddeye (Heyûlâ) kadar basamak basamak iner. Aşağıdaki basamaklar yukarıdakilerin gölgesi ve zayıf tecellîleridir. Molla Sadrâ, Şeyh-i Ekber İbnü'l-Arabî'nin 'Lâ mevcûde illallâh' (Allah'tan başka hakiki varlık yoktur) sözünü felsefî bir temele oturtmuştur. Kâinattaki bütün mevcûdat, Cenâb-ı Hakk'ın varlık nûrunun parıltıları, tecellîleri ve irtibatlarıdır (Vücûd-ı Râbıt). Bağımsız hiçbir varlık yoktur; her şey O'na muhtaç birer ışıltıdır. Sadrâ zihnimizde beliren kavramların da bir nevi varlık mertebesi (Vücûd-ı Zihnî) olduğunu ispatlamıştır. İnsan bir şeyi düşündüğünde, o şey zihinde yeni bir varoluş kazanır. Bu durum, bilginin sadece pasif bir yansıma değil, bizzat ruhun aktif bir yaratım faaliyeti olduğunu gösterir. Asâlet-i Vücûd idraki; sâliki vehimlerin, mâhiyetlerin ve fâni suretlerin esaretinden kurtararak bizzat Mutlak Varlık ile kucaklaştırır. Sihravemen Varlık Külliyatı; bu tevhîd mîzânını kâmil bir basîretle sunar.Fasıl I: Asâletü'l-Vücûd Devrimi: Mâhiyet Yanılsamasının Yıkılışı
Fasıl II: Varlığın Bedîhîliği ve Tarif Edilemezliği
Fasıl III: Teşkîk-i Vücûd: Varlığın Dereceleri ve Nûr Benzetmesi
Fasıl IV: Şiddet ve Zaaf Mertebeleri: Vâcip'ten Heyûlâ'ya
Fasıl V: İbnü'l-Arabî ile Sadrâ'nın Buluşması: Vahdet-i Vücûd Şerhi
Fasıl VI: Zihinsel Varlık (Vücûd-ı Zihnî) ve Bilgi Teorisi
Fasıl VII: İrfânî Hülâsa: Varlığın Hakikatinde Fâni Olmak
SİHRAVEMEN
Klasik İslam yazmaları, Kur'an havâssı, ebced hendesesi, tasavvufi tefekkür ve bilinç boyutları üzerine bağımsız akademik ve irfânî araştırma kütüphanesi.