Fasıl I: Seyyidü'l-Âyât ve Arş-ı Âzam Kürsüsü: Âyetü'l-Kürsî'nin Kozmik Ontolojisi
Fahr-i Kâinat Resûl-i Ekrem Efendimiz'in (s.a.v.) bizzat 'Kur'an âyetlerinin seyyidi ve şahı' olarak tavsif buyurduğu Âyetü'l-Kürsî (Bakara Suresi 255. âyet-i kerîmesi), İslâm
Seyyid Ahmed er-Rifâî'nin ahlâkî nasihatlerini ihtiva eden Tezkiretü'l-Müttekîn (Takvâ Sahiplerine Nasihatler); tasavvufu havada uçmak değil, yerde karınca gibi yürüyüp kimseyi incitmemek olarak tanımlar. Peygamber Efendimiz'in (s.a.v.) 'Ben güzel ahlâkı tamamlamak için gönderildim' hadisi, Rifâî mektebinin yegâne pusulasıdır. İmam Rifâî bir gün talebelerine şöyle demiştir: 'Ben Cenâb-ı Hakk'a giden bütün yolları yokladım; namaz, oruç, zikir yollarının hacılarla dolu olduğunu gördüm. Ben de nefsi ayaklar altına alma, tevazu ve kırık kalplilik kapısına yöneldim; orayı bomboş buldum ve oradan dergâh-ı ilâhiyyeye dahil oldum.' Kendini kimseden üstün görmeyen, sokaktaki bir sarhoşa dahi şefkatle bakan bir gönül terbiyesi inşa etmiştir. İmam Rifâî'nin menkıbelerinde anlatılır: Bir gün cübbesinin eteğinde uyuyan bir kediyi uyandırmamak için cübbesini kesmiş; yolda uyuz bir köpeğe rastladığında onu kırk gün boyunca tedavi edip yıkamış ve 'Sen de Allah'ın bir mahlûkusun' demiştir. Mahlûkata şefkat göstermeyenin Hâlık'a vuslatı muhaldir. Rifâîlik, ekolojik merhametin zirvesidir. O devirde insanların yanına yaklaşmaktan korktuğu cüzamlı ve frengili hastaları bizzat kendi elleriyle yıkayan, yaralarını saran ve onlarla aynı tastan yemek yiyen İmam Rifâî; dergâhını dışlanmışların sığınağı kılmıştır. Gerçek dervişlik, toplumun en zayıf halkasına kol kanat germektir. Kendisine hakaret eden, iftira atan kimselere altın ve hediyeler göndererek 'Bana günahlarımı hatırlattın ve sevap kazandırdın' diyen İmam Rifâî; hilm ve affedicilik timsalidir. Öfkesini yutan ve intikam duygusunu boğan kimse, Arş'ın melekleri katında aziz kılınır. Tezkiretü'l-Müttekîn'de dilin tehlikeleri geniş yer tutar: Bir kimsenin eti yenir gibi gıybetinin yapılması, bütün ibadetlerin sevabını bir anda yok eden bir zehirdir. Derviş ya hayır söylemeli ya da susmalıdır. Sükût, hikmetin beşiğidir. Seyyid Ahmed er-Rifâî'nin ahlâk yolu; insanı kabalıktan zarafete, bencillikten fedakarlığa, karanlıktan nûra yükselten kudsî bir simyadır. Sihravemen Rifâî Ahlâkı Külliyatı; modern dünyanın unuttuğu bu yüksek insanlık ve irfan değerlerini yeniden ihya eder.Fasıl I: Tezkiretü'l-Müttekîn'in Ruhu: Ahlâk-ı Muhammediyye
Fasıl II: Mahviyet ve Tevazu Zirvesi: 'Kapının Eşiği Olmak'
Fasıl III: Hayvanlara ve Mahlûkata Şefkat: Uyuyan Köpeğe Hizmet
Fasıl IV: Cüzamlılara ve Kimsesizlere Hizmet Hırkası
Fasıl V: Öfkeyi Yutmak ve Kötülüğe İyilikle Mukabele
Fasıl VI: Dilin Âfetleri: Gıybet, Yalan ve Malayaniyi Terk
Fasıl VII: İrfânî Hülâsa: İnsân-ı Kâmil Olma Sanatı
SİHRAVEMEN
Klasik İslam yazmaları, Kur'an havâssı, ebced hendesesi, tasavvufi tefekkür ve bilinç boyutları üzerine bağımsız akademik ve irfânî araştırma kütüphanesi.