El-Ahmediyye: Kutbiyet Makamı, Rûhânî Hilâfet ve Nebevî Vuslat

Fasıl I: Seyyid Ahmed er-Rifâî'nin Nesebi ve Hilâfet Müjdesi

Seyyid Ahmed er-Rifâî (k.s.), hem anne hem baba tarafından hem Hasenî hem Hüseynî nesebine sahip bir Seyyid ve Şerîf'tir. 512 (1118) yılında Irak'ın Batâih bölgesinde dünyaya gelmiştir.

Daha doğmadan önce devrin kutupları tarafından mânevî hilâfeti müjdelenmiş; çocukluğundan itibaren fıkıh, tefsir, hadis ve lügat ilimlerinde çağının allâmesi mertebesine yükselmiştir.

Fasıl II: 555 Hicrî Yılındaki Tarihî Hac ve Dest-bûs Mucizesi

Hicrî 555 yılında hac farizasını eda ettikten sonra Medine-i Münevvere'ye, Ceddi Fahr-i Kâinât Efendimiz'in (s.a.v.) kabr-i şerîfine gelen Seyyid Ahmed er-Rifâî, Ravza-i Mutahhara önünde durarak meşhur şiirini terennüm etmiştir:

'Uzakta iken ruhumu Sana gönderirdim, benim vekilim olarak toprağını öperdi. Şimdi ise bu cisimler devleti huzuruna geldi; uzat mübarek sağ elini de dudaklarım onu öpme şerefine ersin!'

Bu niyazın ardından Kabr-i Saâdet'ten nûrânî ve müşahhas bir el uzanmış, İmam Rifâî o kudsî eli hürmet ve gözyaşlarıyla öpmüştür. Bu hadise aralarında Şeyh Hayât b. Kays el-Harrânî ve Şeyh Abdülkadir Geylânî'nin de bulunduğu yüzlerce büyük âlim ve hacı topluluğunun gözü önünde cereyan etmiştir.

Fasıl III: Kutbü'l-Aktâb ve Gavsiyyet Mertebesi

Dest-bûs hadisesinin ardından İmam Rifâî, zamanın 'Kutbü'l-Aktâb'ı ve mânevî tasarruf makamının reisi olarak biat görmüştür.

Kutbiyet, âlemdeki ilâhî feyizlerin dağıtım merkezidir. Ancak Seyyid Ahmed er-Rifâî bu makamda kibirlenmek şöyle dursun; 'Ben yaratılmışların en zelili ve toprağın altındaki bir toz zerresiyim' diyerek mahviyete bürünmüştür.

Fasıl IV: Ümmü Ubeyde Dergâhı: Yüzbinlerin Sığındığı Mânevî Ocak

Batâih bataklıklarının ortasındaki Ümmü Ubeyde kasabası, İmam Rifâî'nin bereketiyle İslâm dünyasının en büyük irfan başkenti haline gelmiştir.

Her gün on binlerce aç doyurulur, hastalar tedavi edilir, cüzamlılar ve kimsesizler kucaklanırdı. Dergâhta hiçbir ayrım gözetilmeksizin insanlığa merhamet pınarları akıtılırdı.

Fasıl V: Dört Büyük Kutup Arasındaki Kardeşlik ve Hürmet

Tasavvuf tarihinin 'Erbâa-i Aktâb' (Dört Büyük Kutup) kabul edilen Şeyh Abdülkadir Geylânî, Seyyid Ahmed er-Rifâî, Seyyid Ahmed el-Bedevî ve Seyyid İbrâhîm ed-Düsûkî arasındaki mânevî irtibat ve muhabbet eşsizdir.

Geylânî hazretlerinin 'Şu ayağım bütün velîlerin boynu üzerindedir' hitabına, Batâih'teki makamından boynunu yere eğerek 'Başım ve boynum üzerine ey ceddîmin emanetçisi!' diye ilk mukabele eden İmam Rifâî olmuştur.

Fasıl VI: Rûhânî Tasarrufun Sırrı: 'Kün' Sırrına Mazhariyet

Rifâî kutbiyeti, eşyaya ve tabiata hükmetme gücünü Allah'ın mutlak iradesine teslim olmaktan alır. O, nefsinin bütün isteklerini yok ettiği için, Allah onun iradesini rızasına muvafık kılmıştır.

Ateşin yakmaması, zehirlerin tesir etmemesi gibi Rifâî bürhanları, işte bu nefs tecerrüdünün fiziki âlemdeki yansımalarıdır.

Fasıl VII: İrfânî Hülâsa: Nebevî Mirasın Kıyamete Kadar Sürecek Nûru

el-Ahmediyye külliyatı; Resûl-i Ekrem Efendimiz'in (s.a.v.) ahlâkını, merhametini ve hilmini asırlar sonrasına taşıyan kudsî bir köprüdür.

Sihravemen bu külliyatla, hakikat taliplilerini kutbiyet makamının feyiz ve bereket menfezleriyle buluşturur.