Sultânü'l-Ârifîn'in Medine Mucizesi: Deste-i Şerîf'i Öpme ve Ravza-i Mutahhara

Fasıl I: 555 Hicrî Yılı Haccı ve Medine-i Münevvere Ziyareti

İslâm tasavvuf ve tarih kaynaklarında (İbn Kesîr, Zehebî, Şa'rânî, Süyûtî) tevâtür derecesinde nakledilen en muazzam hâdiselerden biri; Seyyid Ahmed er-Rifâî hazretlerinin hicrî 555 (milâdî 1160) yılında hac farizasını eda ettikten sonra Medine-i Münevvere'ye gelişi esnasında vuku bulmuştur.

O yıl hac mevsiminde devrin büyük âlimleri, şeyhleri ve yüz bini aşkın hacı Ravza-i Mutahhara'da toplanmıştı. Hazret-i Pîr, ceddi Resûlullah Efendimiz'in (s.a.v.) kabr-i şerîfi önüne büyük bir huşû, edep ve gözyaşları içinde vardı.

Fasıl II: Kabr-i Saâdet Önündeki İlticâ ve Meşhur Şiir

Seyyid Ahmed er-Rifâî Hücre-i Saâdet'in parmaklıkları önünde durarak titreyen bir sesle şu kudsî beyitleri terennüm etti:

'Fî hâleti'l-bu'di rûhî küntü ürsilühâ, tukabbilü'l-arda annî vehiye nâibetî... Ve hâzihî devletü'l-eşbâhi kad hadarat, femdüd yemîneke key tahzâ bihâ şefetî!'

Anlamı: 'Uzak diyarlardayken ruhumu sana elçi olarak gönderiyordum; benim yerime senin bastığın mukaddes toprağı öpüyordu... Şimdi ise bu bedenim bizzat senin huzuruna gelmekle devletlendi; lütfeyle mübarek sağ elini uzat ki dudaklarım onunla müşerref olsun!'

Fasıl III: Deste-i Şerîf'in Zahir Olması ve Müşâhede

Bu kudsî ilticânın ardından Hücre-i Saâdet'in mübarek kabr-i şerîfinden nûrânî, misk kokulu ve bembeyaz bir el (Deste-i Şerîf) zâhir oldu.

Seyyid Ahmed er-Rifâî aşk ve haşyet gözyaşları içinde o mübarek Nebevî eli hürmetle öptü. Mescid-i Nebevî tekbir ve tehlil nidalarıyla inledi; cemaat hayret ve haşyetten secdeye kapandı.

Fasıl IV: Yüz Bin Hacının ve Ulemânın Şahitliği

Bu mucizevî hadiseye o sırada Ravza'da bulunan Şeyh Hayât b. Kays el-Harrânî, Şeyh Adiy b. Müsâfir ve devrin yüzlerce büyük ulemâsı ve kadısı bizzat şahitlik etmiştir.

İmâm Celâleddin es-Süyûtî *Tenvîrü'l-Halek* risâlesinde bu hâdiseyi senedleriyle naklederek sıhhatini teyit etmiştir.

Fasıl V: Hadisenin Ardından Gelen Mahviyet İmtihanı

Böyle bir keramete nâil olan bir kimsenin nefsi gurura kapılabilir diye düşünenler olabilir. Ancak Seyyid Ahmed er-Rifâî bu hâdisenin hemen ardından Mescid-i Nebevî'nin kapısının eşiğine yüzünü koydu ve hacılara:

'Beni çiğneyerek geçiniz! Ben bir hiçim, toprak gibi bir kulum; bu lütuf ceddimin şefaatidir, benim hiçbir liyakatim yoktur!' diyerek tevâzuun zirvesini gösterdi.

Fasıl VI: Ehl-i Beyt Nûru ve Nebevî Neseb Asaleti

Seyyid Ahmed er-Rifâî hem anne hem baba tarafından hem Hz. Hasan hem de Hz. Hüseyin efendilerimizin neslinden gelen hakiki bir Seyyid ve Şerîf'tir.

Bu Nebevî kan ve rûhânî intisap; onun sözlerine, evrâdına ve tasarruflarına peygamberî bir ağırlık ve mehabet bahşetmiştir.

Fasıl VII: İrfânî Hülâsa: Resûlullah Sevgisinde Fenâ Bulmak

Medine mucizesi; bir şov veya güç gösterisi değil; bir aşığın mâşukuna kavuşması ve Allah Resûlü'nün hakiki ümmetine olan ebedî şefkatinin cisimleşmiş bir remzidir.

Sihravemen Medine Külliyatı; Resûlullah Efendimiz'e olan sönmez aşkı ve muhabbeti kalplere nakşetmektedir.