El-Burhânü'l-Müeyyed: Şeriat-Tasavvuf Dengesi, Sünnet Omurgası ve İhlâs

Fasıl I: Seyyid Ahmed er-Rifâî'nin Tarihî Misyonu ve Eserin Mahiyeti

İslâm tasavvuf tarihinin 'Erbaa-i Aktâb' (Dört Büyük Kutup) zümresinden olan Gavs-ı Samedânî ve Sultânü'l-Ârifîn Seyyid Ahmed er-Rifâî (1118-1182); İslâm dünyasında bâtınî sapmaların ve laubaliliğin baş gösterdiği bir dönemde şeriatın zâhirî omurgasıyla tasavvufun bâtınî ruhunu birleştiren muazzam bir ıslahat hareketi başlatmıştır.

Onun en meşhur eseri olan *el-Burhânü'l-Müeyyed* (Desteklenmiş Kesin Delil); vaaz ve sohbetlerinde dervişlerine, ulemâya ve halka hitaben irad buyurduğu kudsî tavsiyelerin cem edildiği bir irfan anayasasıdır. Eser, sülûkün temelinin Kitap ve Sünnet'e harfiyen riayet olduğunu haykırır.

Hazret-i Pîr şöyle buyurur: 'Şeriat bir ağaçtır, tarikat onun dalları, marifet yaprakları, hakikat ise meyvesidir. Kökü ve gövdesi olmayan bir ağacın dalı ve meyvesi olamaz!'

Fasıl II: Sünnet-i Seniyye Omurgası: Şeriatsız Tarikat Bâtıldır

Rifâî mektebinde hiçbir amel ve keşif, Kur'an ve Sünnet terazisine vurulmadan kabul edilemez. Bir kimse havada uçsa veya denizde yürüse dahi, şayet Resûlullah Efendimiz'in (s.a.v.) bir sünnetine muhalefet ediyorsa onun hali istidraçtan ve şeytanî aldatmacadan ibarettir.

Hazret buyurur: 'Bizim yolumuz sünnet-i seniyyeye harfiyen sarılmak, bid'atlerden yılandan kaçar gibi kaçmaktır. Bir müridin namazındaki bir sünneti terk etmesi, onun mânevî ölümüne işarettir.'

Fasıl III: Tevâzu ve Mahviyet: Benlik Putunu Kırmak

Seyyid Ahmed er-Rifâî'nin yolunun en bariz şiârı 'İnkesâr' (kalp kırıklığı) ve 'Zillet' (Hakk karşısında mutlak acziyet ve tevâzu) makamıdır. O, şeyhlik postuna oturup kibirlenmeyi lanetlemiş; kendisini daima yerdeki topraktan daha aşağıda görmüştür.

Bir gün müridlerine: 'Bana bütün kapıların ariflerle dolup taştığını, ancak zillet, tevâzu ve fakr kapısının boş olduğunu gösterdiler. Ben de o kapıdan içeri girdim ve aradığım her şeyi orada buldum' demiştir.

Fasıl IV: Cüzzamlılara ve Mazlumlara Hizmet: Mahlûkâta Şefkat

Rifâî hazretlerinin meclisi sadece âlimlere değil; toplumun dışladığı cüzzamlılara, köpeklere, sakat hayvanlara ve çaresiz fakirlere açıktı. Cüzzam hastalarını kendi elleriyle yıkar, yaralarını sarar ve onlarla aynı tastan çorba içerdi.

Yolda uyuyan bir köpeği uyandırmamak için elbisesini kesip bırakan, sıcaktan bunalan bir kediyi yelpazeleyen bu melekûtî ahlâk; tasavvufun lafta değil bizzat şefkat ve merhamette olduğunu ispatlamıştır.

Fasıl V: Kalp Hırsızları: Şöhret, Riyâ ve Ucb Tehlikesi

*El-Burhânü'l-Müeyyed*'de en çok vurgulanan tehlikeler şöhret arzusu (hubb-ı riyâset) ve kendini beğenmektir (ucb). Şöhret arayan mürid asla Hakk'a vâsıl olamaz.

İbadetlerin sevabını bir kibrit gibi yakan gizli şirkten kurtulmak için sâlik, yaptığı hayırları ve zikirleri derhal unutup kendi kusurlarını tefekkür etmelidir.

Fasıl VI: Dervişin Zikri ve İhlâs Mîzânı

Zikir dilde başlayan fakat kalbe inen, oradan da bütün vücut zerrelerine yayılan bir ilâhî ateştir. Zikre riyâ karışırsa zehir haline gelir.

Rifâî zikrinin esası; her 'Lâ ilâhe illallâh' kelimesinde nefsin hevasını yok etmek ve kalpte yalnızca Allah sevgisini bâkî kılmaktır.

Fasıl VII: İrfânî Hülâsa: İki Cihan Saadetinin Burhânı

*El-Burhânü'l-Müeyyed*; modern çağın benlik krizinde boğulan insanına şifâ sunan, kibri yerle bir edip kalbe ebedî huzuru aşılayan eşsiz bir irfan meşalesidir.

Sihravemen Rifâî Külliyatı; bu kudsî delili ve şeriat nurunu hakikat yolcularına en sahih kaynaklarla ulaştırmaktadır.