Fasıl I: Seyyidü'l-Âyât ve Arş-ı Âzam Kürsüsü: Âyetü'l-Kürsî'nin Kozmik Ontolojisi
Fahr-i Kâinat Resûl-i Ekrem Efendimiz'in (s.a.v.) bizzat 'Kur'an âyetlerinin seyyidi ve şahı' olarak tavsif buyurduğu Âyetü'l-Kürsî (Bakara S
Tasavvuf tarihinin en azametli korunma ve fütûhât virdlerinden biri olan *Evrâd-ı Bahâiyye* (Bahâüddîn Evrâdı); Hâcegân mektebinin kutbu ve Nakşibendiyye yolunun pîri Şâh-ı Nakşibend Muhammed Bahâüddîn el-Buhârî (k.s. 1318-1389) hazretlerinin Peygamber Efendimiz'in (s.a.v.) manevî huzurunda telif ve tanzim ettiği kudsî bir duadır. Rivayet edilir ki Hazret-i Şâh bu virdi hazırlarken Resûl-i Ekrem Efendimiz'e arz etmiş ve Efendimiz (s.a.v.): 'Bu virdi okuyan kimse dünya ve ahiret musibetlerinden muhafaza olunur; karada ve denizde onun için aşılmaz bir kale olur' buyurarak tasdik etmiştir. Evrâd-ı Bahâiyye, Ehl-i Sünnet omurgasına sımsıkı bağlı olan Nakşibendî büyüklerinin asırlardır sabah namazından sonra veya günün mübarek vakitlerinde virt edindikleri melekûtî bir kalkandır. Evrâd-ı Bahâiyye; kulun aczini, fakrını ve Cenâb-ı Hakk'ın sonsuz azametini ikrar eden 'Bismillâhirrahmânirrahîm. Allâhümme ente'l-Melikü'l-Hayyü'l-Kayyûmü'l-Hakku'l-Mübîn...' niyazıyla başlar. Duanın ilk satırlarından itibaren İsm-i Celâl (Allah), Hayy ve Kayyûm esmâları birbirini takip eder. Kul, kendi nefsinin fâniliğini itiraf ederken, Cenâb-ı Hakk'ın ezelî ve ebedî pâdişahlığına sığınır. Virdin orta kısmında göklerin ve yerin tabakaları, Arş'ı taşıyan melekler (Hamele-i Arş), Kürsî ehli ve melekût ordularının tesbihleri zikredilir: 'Sübhâneke ve bihamdik, lâ ilâhe illâ ente... Sübhâne zil-mülki ve'l-melekût, sübhâne zil-izzeti ve'l-azameh...' Bu kudsî cümleler, zikreden sâlikin sesini doğrudan gök katlarındaki meleklerin zikir frekansına kilitler. Evrâd-ı Bahâiyye'nin havâssında en belirgin hususiyet; sâlikin etrafına yedi kat melekûtî zırh örmesidir. Bu kalkan: Evrâd-ı Bahâiyye içerisinde Allah Teâlâ'nın 99 Esmâ-i Şerîf'inin tamamı hikmetli bir vezin ve terkip ile zikredilir. Duanın sonuna doğru gelen salavatlar ve Âyetü'l-Kürsî ikrarı duanın icabet mührüdür. Vird okunurken abdestli olunması, kıbleye yönelinmesi ve zihnin mâsivâdan arındırılarak kalbin arş-ı âlâya raptedilmesi şarttır. Hizbü'l-Bahr deniz ve celâlî fütûhâtı; Hizbü'l-Kebîr (Geylânî) mehabet ve heybeti temsil ederken; Evrâd-ı Bahâiyye 'Sırr-ı Hafî' mektebinin sükûnet, vukûf ve mutlak tevekkül mîzânını taşır. Gürültüsüz, sessiz fakat Arş'ın derinliklerine kadar işleyen bir heybet ile okunur. Şâh-ı Nakşibend buyurur ki: 'Asıl vird, dildeki kelimelerin kalpte nûra dönüşmesi ve o nûrun ahlâk olarak bedene sirayet etmesidir.' Evrâd-ı Bahâiyye, sâliki sadece lafız okuyucusu olmaktan çıkarıp bizzat yaşayan bir Kur'an ahlâkına eriştirir. Sihravemen Nakşibend Külliyatı; bu kudsî evrâdı en muteber nüshalar ve şerhlerle sâliklere emanet eder.Fasıl I: Evrâd-ı Bahâiyye'nin Menşei ve Melekûtî Zuhûru
Fasıl II: Metin Tahlili: Tevhid, İsm-i A'zam ve Hamd Nizamı
Fasıl III: Yedi Kat Sema ve Arş Meleklerinin Tesbihatı
Fasıl IV: 7 Mertebe Korunma: Cinnî, İnsî ve Hased Kalkanı
Fasıl V: Esmâü'l-Hüsnâ'nın Sırrı ve Kıraat Usûlü
Fasıl VI: Şâzelî Hizbü'l-Bahr ve Geylânî Evrâdı İle Mukayesesi
Fasıl VII: İrfânî Hülâsa: Virdi Hayat Kılmak
SİHRAVEMEN
Klasik İslam yazmaları, Kur'an havâssı, ebced hendesesi, tasavvufi tefekkür ve bilinç boyutları üzerine bağımsız akademik ve irfânî araştırma kütüphanesi.