Fasıl I: Seyyidü'l-Âyât ve Arş-ı Âzam Kürsüsü: Âyetü'l-Kürsî'nin Kozmik Ontolojisi
Fahr-i Kâinat Resûl-i Ekrem Efendimiz'in (s.a.v.) bizzat 'Kur'an âyetlerinin seyyidi ve şahı' olarak tavsif buyurduğu Âyetü'l-Kürsî (Bakara Suresi 255. âyet-i kerîmesi), İslâm metafiziğinde ve havas ilminde tevhid akidesinin,
17 Aralık 1273 tarihinde Konya'da Hakk'a yürüyen Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî; ölüm gününü bir yas, feryat veya keder günü olarak değil; 'Şeb-i Arûs' (Düğün Gecesi / Gerdek Gecesi) olarak tesmiye etmiştir. Zira ona göre ölüm; ezelden beri cananını özleyen canın, aradaki ten perdesini yırtarak Hakiki Sevgili'ye (Cenâb-ı Hakk'a) kavuştuğu en mutlu andır. Mevlânâ son nefeslerini verirken dostlarına şu ölümsüz gazelini fısıldamıştır: 'Öldüğüm gün tabutum yürüyünce, bende bu dünya derdi var sanma! Bana ağlama, yazık yazık, vah vah deme! Şeytanın tuzağına düşersen o zaman eyvah demenin sırasıdır. Cenazemi gördüğün zaman 'Ayrılık ayrılık!' deme; benim buluşmam ve kavuşmam işte o zamandır!' Gazelin devamında diriliş sırrı şöyle terennüm edilir: 'Beni mezara koyduklarında 'Elvedâ' deme; mezar cennet kapısının perdesidir. Batmayı gördün ya, doğmayı da seyret! Güneşe ve aya batmaktan ne ziyan gelir? Yere hangi tohum ekildi de bitmedi? İnsan tohumu yere düşünce bitmeyecek mi sanırsın?' İnsanların ölümden korkması; kendilerini bu fâni bedenden ibaret zannetmelerindendir. Oysa beden canın elbisesidir; elbise eskiyip çıkarılınca insan yok olmaz. Ruh bir kuş gibidir; ölüm ise kafesin kapısının açılması ve kuşun sonsuz semâlara kanat çırpmasıdır. Kafesi kırılan kuş ağlar mı, yoksa şükürle uçar mı? Mevlânâ'nın cenazesi Konya caddelerinden geçerken; sadece Müslümanlar değil, Hıristiyanlar, Yahudiler ve Mecusiler de gözyaşlarıyla tabutun arkasından yürümüşlerdir. Hıristiyanlar: 'Biz İsa'nın ahlâkını onda gördük', Yahudiler: 'Biz Mûsâ'nın şefkatini onda bulduk' diyerek İslâm irfânının evrensel kucaklayıcılığına şahitlik etmişlerdir. Konya'daki türbesi (Kubbe-i Hadrâ); asırlardır milyonlarca dertlinin, âşıkın ve arayışçının kalbî şifâ bulduğu bir mânevî cazibe merkezidir. Türbenin kapısındaki 'Yâ Hazret-i Mevlânâ' levhası, Arş'ın rahmet tecellîlerinin bu makamda kesintisiz aktığının nişanesidir. Şeb-i Arûs felsefesi; mü'mini ölümün dehşetinden kurtarıp, her anını Sevgili'ye takdim edilecek temiz bir amel ve aşkla süslemeye sevk eder. Sihravemen Şeb-i Arûs Külliyatı; hakikat taliplilerine ölümün ardındaki ölümsüz diriliş sırrını fısıldar.Fasıl I: Şeb-i Arûs Nedir? Düğün Gecesi Felsefesi
Fasıl II: Mevlânâ'nın Vefat Ânındaki Gazeli: 'Öldüğüm Gün Tabutum Yürüyünce...'
Fasıl III: 'Batmayı Gördün ya, Doğmayı da Seyret!'
Fasıl IV: Ölüm Korkusunun İptali: Ten Kafesinden Kurtuluş
Fasıl V: Konya'daki Cenaze Merasimi: Bütün Dinlerin İştiraki
Fasıl VI: Yeşil Kubbe (Kubbe-i Hadrâ) ve Melekûtî Ziyaret
Fasıl VII: İrfânî Hülâsa: Ebedî Düğüne Hazırlık
SİHRAVEMEN
Klasik İslam yazmaları, Kur'an havâssı, ebced hendesesi, tasavvufi tefekkür ve bilinç boyutları üzerine bağımsız akademik ve irfânî araştırma kütüphanesi.