Fasıl I: Seyyidü'l-Âyât ve Arş-ı Âzam Kürsüsü: Âyetü'l-Kürsî'nin Kozmik Ontolojisi
Fahr-i Kâinat Resûl-i Ekrem Efendimiz'in (s.a.v.) bizzat 'Kur'an âyetlerinin seyyidi ve şahı'
Sadreddîn Konevî'nin bütün eserlerinin odaklandığı nihai zirve İnsân-ı Kâmil doktrinidir. Ona göre kâinat koca bir bedendir; bu bedenin canı ve ruhu ise İnsân-ı Kâmil'dir. Şayet yeryüzünde hakiki bir İnsân-ı Kâmil bulunmazsa, ruhsuz kalan bedenin çürümesi gibi kâinat da çöker ve kıyamet kopar. Kâinatın bekāsı kâmil insanın mevcudiyetine bağlıdır. Hz. Ali Efendimiz'in buyurduğu gibi: 'Sen kendini küçük bir cisim zannedersin; oysa en büyük âlem sende dürülmüştür' (Dâvâuke fîk ve mâ teş'uru / Ve tez'amu enneke cirmün sağîrun ve fîke'ntava'l-âlemü'l-ekber). Konevî insanın maddî ve mânevî yapısını şerh eder: Beden mülk âlemini, nefis berzahı, ruh melekûtu, akıl ceberûtu, sır ise lâhût âlemini kendisinde taşır. Diğer varlıklar sadece bir veya birkaç ismin tecellisine mazhardır. Örneğin melekler 'el-Kuddûs' ve 'es-Subbûh' isimlerine, ifritler 'el-Kahhâr' ve 'el-Mudill' isimlerine, nebatlar 'el-Hayy' ve 'el-Bâri' isimlerine ayna olur. İnsan ise Cenâb-ı Hakk'ın celâlî ve cemâlî bütün 99 esmâsını birden cem eden 'İsm-i Câmî'nin (Allah isminin) tecellîgâhıdır. Cenâb-ı Hak Bakara Sûresi 30. âyetinde meleklere buyurur: 'Ben yeryüzünde bir halife yaratacağım.' Halife, asıl mülk sahibinin adına tasarruf eden vekildir. Konevî hilâfetin siyasi bir makamdan önce ontolojik ve melekûtî bir rütbe olduğunu açıklar. İnsân-ı Kâmil, Hakk'ın yeryüzündeki gören gözü, işiten kulağı ve tutan elidir. İnsan, görünmeyen gayb âlemi ile görünen şehâdet âleminin kavşak noktasıdır (Berzah-ı Câmî). Bu sayede hem melekûtun sırlarını alabilir hem de maddî âleme tasarruf edebilir. Bu berzahiyet konumu, insanı meleklerden de üstün kılan melekûtî imtiyazdır. Potansiyel olarak her insan bu kabiliyette yaratılmıştır; fakat bilfiil İnsân-ı Kâmil olmak için yedi nefis basamağının (Emmâre, Levvâme, Mülhime, Mutmainne, Râziye, Marziyye, Kâmile) riyâzet ve mücâhede ile aşılması şarttır. Nefsini hevasından arındırmayan kimse sureten insan olsa da hakikatte hayvâniyet derekesinde kalır. Sadreddîn Konevî'nin irfan çağrısı; insanı kendi kudsî cevherine sahip çıkmaya ve emaneti taşımaya davettir. Hakiki saadet, insanın Rabbine ayna olduğu gün başlar. Sihravemen İnsân-ı Kâmil Külliyatı; kâinatın bu en yüce sırrını tahkik ehlinin irfanına arz eder.Fasıl I: İnsân-ı Kâmil'in Ontolojik Konumu: Âlemin Ruhu
Fasıl II: Küçük Kâinat (Mikrokozmos) Olarak İnsan Bedeni
Fasıl III: İsm-i Câmî: Bütün İlâhî İsimlerin İnsandaki Aynası
Fasıl IV: Hilâfet Sırrı: 'İnnî câilün fi'l-ardı halîfe'
Fasıl V: Gayb ve Şehâdet Arasındaki Berzah: İnsan
Fasıl VI: Nefis Mertebelerinin Aşılması ve İnsân-ı Kâmil'e Urûc
Fasıl VII: İrfânî Hülâsa: Yaratılışın Gayesi ve Ebedî Huzur
SİHRAVEMEN
Klasik İslam yazmaları, Kur'an havâssı, ebced hendesesi, tasavvufi tefekkür ve bilinç boyutları üzerine bağımsız akademik ve irfânî araştırma kütüphanesi.