Fasıl I: Seyyidü'l-Âyât ve Arş-ı Âzam Kürsüsü: Âyetü'l-Kürsî'nin Kozmik Ontolojisi
Fahr-i Kâinat Resûl-i Ekrem Efendimiz'in (s.a.v.) bizzat 'Kur'an âyetlerinin seyyidi ve şahı' olarak tavsif buyurduğu Âyetü'l-K
Arap tasavvuf şiirinin tartışmasız en büyük zirvesi kabul edilen ve 'Sultânü'l-Âşıkîn' (Âşıkların Sultanı) unvanıyla anılan Şerefüddin Ömer İbnü'l-Fârız'ın (1181-1235) 761 beyitlik devasa kasidesi *Nazmü's-Sülûk* (Kasîde-i Tâiyye-i Kübrâ); ilâhî aşkın ve seyr-i sülûk makamlarının Kur'ânî bir vecd ile terennümüdür. Dâvûd-ı Kayserî bu azametli kasideyi Arapça olarak şerh etmiş ve esere *Keşfü'l-Hıcâb 'an Kelâmi Rabbi'l-Erbâb* (Rabblerin Rabbinin Kelâmından Perdenin Kaldırılması) adını vermiştir. Bu şerh, aşk ile aklın, şiir ile felsefenin zirve buluşmasıdır. Kayserî kasideyi sıradan bir edebî metin olarak değil; bir arifin nefs-i emmâreden seyr-i ilallâh, seyr-i fillâh ve seyr-i anillâh mertebelerine yükselişini anlatan mânevî bir mi'râçnâme olarak ele almıştır. Her beytin zâhirî lügat manasını verdikten sonra, tasavvufî remizleri ve vahdet-i vücûd hikmetlerini titizlikle şerh eder. Şâirin kullandığı kadeh, şarap, meyhâne, sevgili, saç, ben gibi mecazların Cenâb-ı Hakk'ın esmâ ve sıfât tecellîleri olduğunu ispatlar. İbnü'l-Fârız meşhur kasidesinde buyurur: 'Biz sevgilinin anısıyla öyle bir şarap içtik ki, henüz üzüm yaratılmamıştı bile!' Kayserî bu beyti şerh ederken ezelî elest bezmini hatırlatır: Maddî üzüm ve maddî şarap yaratılmadan önce, ruhlar bezm-i elestte 'Elestü bi-Rabbiküm' (Ben sizin Rabbiniz değil miyim?) hitabıyla mest olmuşlardır. Âşıkın bu dünyadaki cezbesi ve hasreti, işte o ezelî vuslat kadehinin kokusundan neşet eder. Kasîde-i Tâiyye'nin orta bölümlerinde âşıkın kendi nefsinden, iradesinden ve benliğinden tamamen soyunması (Fenâfillâh) anlatılır. Âşık artık kendisini görmez; sevgiliden başka hiçbir mevcudun hakiki varlığı kalmaz. Kayserî, bu makamın bir delilik veya inkâr olmadığını; bilakis güneş doğduğunda yıldızların ışığının kaybolması gibi, Hakk'ın mutlak nûru tecelli ettiğinde kulun fâni benliğinin eriyip gitmesi olduğunu açıklar. Kayserî şerhinde çok hayatî bir uyarıda bulunur: Sâlik sadece fenâ sarhoşluğunda kalırsa mürşid olamaz ve şeriat tekliflerini zayi edebilir. Asıl kemâlât 'Fark ba'de'l-Cem'' (Birlikten sonra kulluk farkına dönmek / Bekâbillâh) mertebesidir. Yani hem eşyayı kendi mertebesinde görmek ve şeriatın emirlerine zerre taviz vermeden uymak, hem de arka planda Hakk'ın tecellîsini kesintisiz müşahede etmektir. Kayserî, İbnü'l-Fârız'ın bazı celâdetli beyitlerini tenkit eden zâhir ulemâsına karşı şâiri müdafaa eder; ancak şâirin 'Hulûl' (Allah'ın bedene girmesi) veya 'İttihâd' (Allah ile kulun birleşmesi) gibi bâtıl itikatlardan tamamen berî olduğunu kesin delillerle ispatlar. Hulûl ve ittihâd iki ayrı varlık gerektirir; oysa Vahdet-i Vücûd ehli Hakk'tan başka müstakil bir varlık tanımaz ki birleşme söz konusu olsun! Şerhu Tâiyye; aşkı nefsanî heveslerden arındırıp arşın sahibine yönelten bir muhabbet meşalesidir. Hakiki aşk, insanı itaate, ibadete, ahlâka ve bütün mahlûkāta şefkatle hizmet etmeye sevk eder. Sihravemen Kayserî Külliyatı; şiir ile tevhidi mezceden bu ölümsüz aşk anayasasını irfan dünyasına kazandırmaktadır.Fasıl I: İbnü'l-Fârız ve Kasîde-i Tâiyye'nin (Nazmü's-Sülûk) Makamı
Fasıl II: Kayserî'nin Şerh Metodolojisi ve Aşk İrfânı
Fasıl III: Hamriyye: Ezelî Aşk Şarabı ve Varlık Sarhoşluğu
Fasıl IV: Fenâ fi'l-Mahbûb: Benliğin Aşk Ateşinde Erimesi
Fasıl V: Cem' ve Farkü'l-Cem': Birlik Müşâhedesinden Kesrete Dönüş
Fasıl VI: İttihâd İddialarının Reddi ve Ehl-i Sünnet Tevhidi
Fasıl VII: İrfânî Hülâsa: Hakiki Aşkın Kulluk ve İtaat ile Meyve Vermesi
SİHRAVEMEN
Klasik İslam yazmaları, Kur'an havâssı, ebced hendesesi, tasavvufi tefekkür ve bilinç boyutları üzerine bağımsız akademik ve irfânî araştırma kütüphanesi.