Fasıl I: Seyyidü'l-Âyât ve Arş-ı Âzam Kürsüsü: Âyetü'l-Kürsî'nin Kozmik Ontolojisi
Fahr-i Kâinat Resûl-i Ekrem Efendimiz'in (s.a.v.) bizzat 'Kur'an âyetlerinin seyyidi ve şahı' olarak tavsif buyurduğu Âyetü'l-Kürsî (Bakara Suresi 255. âyet-i kerîmesi), İs
Dâvûd-ı Kayserî felsefesinde kâinatın yaratılış gayesi ve varlık ağacının en olgun meyvesi 'İnsân-ı Kâmil'dir. Kâinattaki bütün felekler, melekler, madenler, bitkiler ve hayvanlar; insân-ı kâmilin zuhûru için hazırlanmış birer basamaktır. Kayserî, meşhur 'Küntü kenzen mahfiyyen' (Ben gizli bir hazine idim, bilinmeyi sevdim de mahlûkatı yarattım) hadis-i kudsîsinin tecellîgâhının ancak İnsân-ı Kâmil olduğunu bildirir. Allah Teâlâ bilinmeyi murad etmiş ve Kendisini en mükemmel şekilde yansıtan ayna olarak İnsân-ı Kâmil'i yaratmıştır. Melekler Cenâb-ı Hakk'ın yalnız belirli isimlerine mazhardır: Cebrail ilim ve vahiy, Mikail rızık, Azrail kabz tecellîsini taşır. Hayvanlar ve cemâdât da sınırlı esmânın gölgesindedir. Fakat İnsân-ı Kâmil; Cenâb-ı Hakk'ın bütün celâlî ve cemâlî esmâsını kendinde toplayan 'Lafza-i Celâl'in (Allah ism-i câmîinin) yegâne mazharıdır. O hem Rahmân'ın rahmetini hem Cebbâr'ın heybetini hakkaniyetle yansıtır. Zâhirde insan kâinatın içinde küçük bir parçadır (Âlem-i Sagîr). Fakat bâtında ve hakikatte kâinat insanın içinde dürülmüştür (Âlem-i Kebîr). Hz. Ali Efendimiz'in buyurduğu gibi: 'Sen kendini küçük bir cisim zannedersin; oysa en büyük âlem sende dürülmüştür!' Arş insanın kalbine, Kürsî aklına, yedi kat gök letâiflerine, yeryüzü ise bedenine tekabül eder. Kâinatta ne varsa insanda onun bir nümûnesi mevcuttur. Bakara Sûresi 30. âyetinde buyrulan 'Ben yeryüzünde bir halife yaratacağım' müjdesi; kaba beşeriyeti değil, kemâle ermiş İnsân-ı Kâmil'i muhatap alır. Hilâfet; Cenâb-ı Hakk'ın mülkünde O'nun ahlâkıyla ahlâklanarak adalet ve hikmetle tasarruf etmektir. Kayserî, padişahların ve meşâyihin hakiki meşruiyetinin bu hilâfet-i ilâhiyyeye riayet etmekten ve adaleti tesis etmekten geçtiğini vurgular. Kayserî, her devirde kâinatın mânevî dengesini ayakta tutan bir 'Kutub' (Gavs) bulunduğunu açıklar. Kutub, İnsân-ı Kâmil'in o çağdaki şahsiyetidir. Kâinat değirmeni o kutbun ekseni etrafında döner. Kutbun sağında ve solunda iki İmam, onların altında dört Evtâd (dört direk), yedi Büdelâ, kırk Nücebâ ve üç yüz Nükebâ melekûtî bir hiyerarşiyle yeryüzündeki nizamı muhafaza ederler. İnsân-ı Kâmil makamının mutlak ve asıl sahibi Hz. Muhammed Mustafa'dır (s.a.v.). Diğer bütün peygamberler ve velîler, O'nun güneşinden ışık alan birer ay hükmündedir. Hadis-i şerifte buyrulan 'Âdem henüz su ile çamur arasında iken ben peygamber idim' sırrı; Hakîkat-i Muhammediyye'nin bütün kâinattan önce yaratılan ilk ilâhî nur olduğunu tescil eder. İnsân-ı Kâmil olmak bir iddia veya rütbe peşinde koşmak değil; mutlak bir tevazu, kulluk ('Ubûdiyyet) ve mahviyet içinde erimektir. En büyük kemâlât, Peygamber Efendimiz gibi 'Abdühû ve Resûlüh' sırrına ererek Hakk'a kul olmaktır. Sihravemen Kayserî Külliyatı; insana yaratılışındaki ilâhî şerefi hatırlatan ebedî bir irfan feneridir.Fasıl I: İnsân-ı Kâmil'in Hilkatteki Yeri ve Gayesi
Fasıl II: İsm-i A'zam ve İsm-i Câmî'nin Mazharı Olmak
Fasıl III: Âlem-i Kebîr (Kâinat) ve Âlem-i Sagîr (İnsan) Mukayesesi
Fasıl IV: Hilâfet-i İlâhiyye: Yeryüzünde Hakk'ın Vekili Olmak
Fasıl V: Kutbiyet, Gavsiyet ve Ricalü'l-Gayb Teşkilatı
Fasıl VI: Hakîkat-i Muhammediyye'nin Ezelî ve Ebedî Nûru
Fasıl VII: İrfânî Hülâsa: Kemâlât Mertebesine Yolculuk ve Kulluk Zirvesi
SİHRAVEMEN
Klasik İslam yazmaları, Kur'an havâssı, ebced hendesesi, tasavvufi tefekkür ve bilinç boyutları üzerine bağımsız akademik ve irfânî araştırma kütüphanesi.