Fasıl I: Fütüvvetin Mahiyeti ve Hz. İbrâhîm ile Hz. Ali Pîrliği
İslâm ahlâk ve tasavvuf tarihinde 'Fütüvvet' (Yiğitlik / Civanmertlik); nefsin bütün bencil arzularını kırıp kendini başkalarının hizmetine adama sanatıdır. Bu kutlu yolun ilk pîri putları kıran Hz. İbrâhîm ('Semi'nâ feten yezkürühüm yükālü lehû İbrâhîm'); kemâl pîri ise Haydar-ı Kerrâr Hz. Ali'dir ('Lâ fetâ illâ Alî, lâ seyfe illâ Zülfikār').
Kemâleddîn Abdürrezzâk el-Kâşânî; tasavvufun metafizik zirvelerini cemiyet hayatının fedakârlık ahlâkıyla buluşturmak üzere *Tuhfetü'l-İhvân fî Hasâisi'l-Fityân* (Yiğitlerin Vasıflarında Kardeşlerin Hediyesi) adlı meşhur fütüvvetnâmesini kaleme almıştır.
Fasıl II: Tuhfetü'l-İhvân'ın Temel İlkeleri ve Yiğitlik Kanunu
Kâşânî'ye göre fütüvvet sadece kılıç kuşanmak veya pazı kuvveti değildir; hakiki yiğitlik, öfkesini yenebilmek, intikam almaya gücü yeterken affetmek ve düşmanına dahi sofra açabilmektir.
Fütüvvet ehlinin üç temel kapısı açık, üç kapısı kapalı olmalıdır: Eli açık (cömert), kapısı açık (misafirperver), sofrası açık olmalı; gözü kapalı (harama bakmaz), dili kapalı (gıybet etmez), beli kapalı (iffetli) olmalıdır.
Fasıl III: Civanmertliğin Şartları: Cömertlik, Vefâ ve Kusur Örtücülük
Eserde fütüvvetin temel rükünleri sıralanır: 'Kerem' ve 'Cûd'; verdiğinde minnet etmemek ve karşılık beklememek. 'Vefâ'; dostlukta sebat etmek ve darlıkta kardeşini terk etmemektir.
'Settâru'l-Uyûb' ahlâkı ise kardeşinin yetmiş ayıbını görse dahi kimseye ifşa etmeyip kendi ayıbı gibi örtmektir.
Fasıl IV: Nefse Muhalefet ve Kardeşi Kendine Tercih Etme (Îsâr)
Haşr Sûresi 9. âyetinde övülen Ensâr ahlâkı ('Ve yü'sirûne alâ enfüsihim ve lev kâne bihim hasâsah' - Kendileri zaruret içinde bulunsalar bile kardeşlerini kendilerine tercih ederler); fütüvvetin şahdamarıdır.
Kâşânî, ekmeğin son lokmasını, suyun son yudumunu kardeşine ikram edemeyen kimsenin fütüvvet hırkasını taşımaya liyakati olmadığını bildirir.
Fasıl V: Şed Kuşanma, Helâl Lokma ve Alın Teri İrfânı
Fütüvvet teşkilatına intisap eden gence üstatları tarafından 'Şed' (kemer) kuşatılır ve tuzlu su içirilir. Tuzlu su hayatın çilelerine sabrı; şed kuşanmak ise haramlara karşı nefsini bağlamayı ve hizmete amade olmayı simgeler.
Her feti (yiğit) mutlaka bir zanaat, ticaret veya sanat sahibi olmalı; elinin emeği ve alnının teriyle helâl lokma kazanmalıdır.
Fasıl VI: Şehir Hayatında Fütüvvet: Ahilik Teşkilatı ve Esnaf Ahlâkı
Kâşânî'nin fütüvvet risâlesi; Anadolu ve Orta Doğu'daki Ahilik teşkilatının temel anayasası haline gelmiştir. Çarşıda hileli mal satmamak, müşteriyi aldatmamak, komşusu siftah yapmadan ikinci malı satmamak gibi kudsî esnaf gelenekleri bu kaynaktan neş'et etmiştir.
Fasıl VII: İrfânî Hülâsa: Fütüvvetten Hakiki Kulluğa Yükseliş
Tuhfetü'l-İhvân; tasavvufun cemiyetten kaçmak değil, bilakis cemiyetin ortasında fedakârlık ve edep abidesi olmak olduğunu gösterir. Başkaları için yaşayan insan, bencilliğin zindanından kurtulup ilâhî rızâya kavuşur.
Sihravemen Fütüvvet Külliyatı; bu kadîm kardeşlik ve ahlâk manifestosunu günümüz dünyasına yeniden hatırlatır.