Horasan mektebinin büyük pîri Şeyhü'l-İslâm Hâce Abdullah el-Herevî'nin (v. 481/1089) seyr-i sülûk makamlarını on kısım ve yüz menzilde tanzim ettiği *Menâzili's-Sâirîn* eseri; tasavvuf ameliyatının en yetkin pratik kılavuzudur.
Bu abidevî esere yazılmış en felsefî, en derin ve muhit şerh ise Kemâleddîn Abdürrezzâk el-Kâşânî'ye aittir. Kâşânî, Herevî'nin kısa ve remizli aforizmalarını Vahdet-i Vücûd ve irfânî hermenötik ışığında şerh ederek sâlikin içsel yolculuğunu haritalandırmıştır.
Yolculuğun ilk kapısı 'Bidâyât'tır ve ilk menzil 'Yakaza'dır (Uyanış). Gaflet uykusundan uyanıp kalbe ilâhî bir şimşeğin çakmasıyla sâlik yola revan olur.
Ardından günahlardan pişmanlık (Tevbe), her halükarda Allah'a rücû ediş (İnâbe), nefsin her nefesini ve niyetini hesaba çekme (Muhâsebe) ve tefekkür menzilleri gelir.
İkinci merhale kalbin kapılarının aralanmasıdır. Dünyevî kayıplara değil mânevî mesafeye duyulan kudsî keder (Hüzün), Allah'ın celâlinden ve adaletsizlikten ürperme (Havf), O'nun nihayetsiz rahmetine sığınma (Recâ) ve azamet karşısında boyun bükme (Huşû).
Kâşânî'ye göre korku ve ümit, müridin melekût semâsında uçmasını temin eden iki dengeli kanattır.
Üçüncü merhale ibadet ve muamelelerin arındırılmasıdır: İbadeti gösteriş ve menfaatten tamamen temizlemek (İhlas), dinde dosdoğru olmak (İstikamet), sebepleri yerine getirdikten sonra neticeyi Müsebbib'e havale etmek (Tevekkül) ve O'ndan gelen her hükmü baş tacı etmek (Rızâ).
Rızâ makamı, cehennem ateşini dahi sâlikin kalbinde bir gül bahçesine çeviren ilâhî teslimiyettir.
Dördüncü ve beşinci merhaleler ahlâkın güzelleşmesidir: İhtiyacı varken dahi başkasına vermek (Cûd), kardeşinin nefsini kendi nefsine tercih etmek (Îsâr), kendini topraktan daha aşağı görmek (Tevâzu) ve civanmertlik (Fütüvvet).
Kâşânî, ahlâkî olgunluğa erişmeyen hiçbir sâlikin metafizik keşiflere ehil olamayacağını kat'iyetle vurgular.
Yolun ileri menzilleri 'Hakāyık' ve 'Evdiyye' (Vadiler) bölümleridir: Kalbin gayb nûrlarıyla aydınlanması (Mükâşefe), kulun kendi varlığından soyunması (Tecrîd ve Tefrîd), Hakk'ın varlığında erimesi (Fenâ) ve hakiki Vücûd'u bulması (Vücûd).
Burada ikilik kalkar; sâlik artık kendisiyle değil, Rabbiyle kâim hale gelir.
Yüzüncü ve son menzil 'Tevhid' menzilidir. Herevî ve Kâşânî'ye göre hakiki tevhid; dille 'Allah birdir' demek değil, 'O'ndan başka hiçbir varlık yoktur' hakikatinde fenâ bulup Zât'ın vahdetinde gark olmaktır.
Sihravemen Menâzil Külliyatı; yüz basamaklı bu rûhânî miracı sâliklerin rehberi olarak tescil eder.