Fasıl I: Tâiyye-i Sugrâ'nın Doğuşu ve Âşıkın Münâcâtı

İbnü'l-Fârız'ın büyük Tâiyye'sinden (760 beyit) ayrı olarak kaleme aldığı 'el-Kasîdetü't-Tâiyyetü's-Sugrâ' (Küçük Tâiyye); âşığın Sevgili'ye doğrudan, aracısız ve kalbinin en derin iniltileriyle sunduğu bir münâcâttır.

Bu kasîde teorik felsefeden ziyade; doğrudan gözyaşı, hasret, hicran ve aşk yangınıyla yoğrulmuştur.

Fasıl II: Hicran Çölünde Bir Garip: Sevgilinin Diyârına Duyulan Hasret

Kasîdenin ilk beyitleri Hicaz çöllerinde, Sevgili'nin izlerinin kaldığı kum tepelerinde geçer. Âşık sevgilinin çadırını, bastığı toprakları ve kokusunu arar.

Bu çöl yolculuğu, kulun dünya gurbetindeki yalnızlığını ve asıl vatanı olan ilâhî huzura duyduğu dinmez hasreti remzeder.

Fasıl III: Gözyaşlarının Dili: Şevk, Melâl ve Kalbin Feryâdı

İbnü'l-Fârız gözyaşını âşığın en sâdık şahidi olarak nitelendirir: 'Gözlerim ağlamaktan kurusa bile kalbimin kanı akmaya devam eder.'

Aşk yolunda dökülen her damla gözyaşı; günah kirlerini yıkayan ve kalp aynasını arşın nûruna hazır hale getiren âb-ı hayâttır.

Fasıl IV: Ayrılığın Terbiye Edici Rolü: Nefsin Hamlığını Pişiren Ateş

Ham bir demir ateşe sokulmadan kılıç olamaz; ham bir toprak fırına girmeden kadeh haline gelemez. Hicran ateşi de sâlikin nefsindeki kibri, benliği ve gururu yakıp kül eden ilâhî bir potadır.

Ayrılık olmasaydı vuslatın lezzeti bilinemezdi.

Fasıl V: Seher Rüzgârı (Nesîmü's-Sabâ) ile Gönderilen Gizli Mesajlar

Kasîdede sıkça geçen 'Nesîmü's-Sabâ' (Seher Rüzgârı); seher vakti istiğfar ve teheccüd ile kalkan sâlikin kalbine esen ruhanî esintilerdir.

Âşık bütün dertlerini bu seher rüzgârına emanet eder ve Sevgili'den bir lütuf kokusu bekler.

Fasıl VI: Ümit ile Korku Arasında Âşıkın Yakarışı

Havf (korku) ve Recâ (ümit) dengesi; Tâiyye-i Sugrâ'nın her mısraında hissedilir. Sevgili'nin celâlinden korkan âşık, yine O'nun sonsuz cemâline ve rahmetine sığınır.

'Beni kapından kovsan bile gidecek başka hiçbir kapım yoktur!' nidası tevhidin zirvesidir.

Fasıl VII: İrfânî Hülâsa: Sabrın Sonu Olan Mutlak Teveccüh

Tâiyye-i Sugrâ sâlike sabr-ı cemîli öğretir. Sevgiliden gelen her derde 'Eyvallah' diyen kul, nihayetinde hicranın bittiği ve ebedî vuslatın başladığı nûr deryasına ulaşır.

Sihravemen Tâiyye-i Sugrâ Külliyatı; kalbi kırık âşıkların mânevî merhemi olmaya adaydır.