Şerefu Ashâbi'l-Hadîs: Hadis Ehlinin Üstün Fazileti ve Nebevî Müjdeler

Hâfız el-Hatîb el-Bağdâdî'nin Şerefu Ashâbi'l-Hadîs adlı eseri; sünnet-i seniyyeyi hıfzeden, râvilerini araştıran ve ömrünü nebevî mirasa adayan hadis ehline lütfedilen ilâhî ve nebevî müjdeleri cem eden bir feyiz meş'alesidir.

Resûl-i Ekrem Efendimiz'in (s.a.v.) bizzat hadis talebeleri için ettiği mübarek dua: 'Bizden bir söz işitip onu kavrayan ve işittiği gibi başkalarına tebliğ eden kimsenin Allah yüzünü ak etsin (nûrlandırsın)'. Hatîb, dünyada ve âhirette yüzü en ak ve nurlu olanların hadis ehli olduğunu beyan eder.

Hadis yazan ve okuyan kimselerin her hadiste 'sallallâhu aleyhi ve sellem' diyerek günde yüzlerce kez salavat getirmeleri; 'Kıyamet gününde bana insanların en yakını, bana en çok salât ü selâm getirenidir' müjdesine en evvel hadis ehlinin nâil olması.

'Âlimler peygamberlerin vârisleridir; peygamberler altın ve gümüş miras bırakmazlar, ancak ilim miras bırakırlar'. Hadis ehli, doğrudan Hz. Muhammed'in (s.a.v.) mübarek dudaklarından dökülen kelâmların vârisleridir.

Hadis ehline kıyamet meydanında tanınacak hususî şefaat ve Havz-ı Kevser başında Resûlullah (s.a.v.) ile mülâkāt şerefi; sünneti tahriften koruyanların mahşer dehşetinde emniyet içinde olmaları.

Şâfiî'nin 'Hadis ehlinden birini gördüğümde sanki Resûlullah'ın sahâbîlerinden birini görmüş gibi olurum' sözü; Ahmed b. Hanbel ve Sevrî'nin hadis talebelerine gösterdiği samimi hürmet ve fedakârlık.

Hadis ile meşgul olmak, zaman ve mekân kayıtlarını aşarak dâima Asr-ı Saâdet'te Peygamber'in huzurunda diz çökmüş gibi bir mânevî yakaza hali yaşamaktır. Hatîb, bu şerefin her türlü dünyalık saltanattan üstün olduğunu hatırlatır.