Fasıl I: Seyyidü'l-Âyât ve Arş-ı Âzam Kürsüsü: Âyetü'l-Kürsî'nin Kozmik Ontolojisi
Fahr-i Kâinat Resûl-i Ekrem Efendimiz'in (s.a.v.) bizzat 'Kur'an âyetlerinin seyyidi ve şahı' olarak tavsif buyurduğu Âyetü'l-Kürsî (Bakara Suresi 255. âyet-i kerîmesi), İslâm metafiziğinde ve havas ilminde tevhid akidesinin, ilah
Şeyh Necmeddîn-i Dâye *Mirsâdü'l-İbâd*'ın son kısımlarında insan ruhunu Arş semâlarından uçup bu dünya kafesine konmuş melekûtî bir 'Hümâ Kuşu'na benzetir. Kafes dar, yemler fâni, tuzaklar ise çoktur. Gafil kuş kafesteki daracık alanda yem toplamakla oyalanır; arif kuş ise kanatlarını çırparak kafesin kapısını zorlar ve göklerin enginliğine hasret çeker. Uçmak isteyen bir kuşun kanadına taş bağlarsanız uçamaz. İnsanın kanadındaki en ağır taşlar; mal hırsı, makam sevdası, şöhret arzusu ve insanlardan övgü bekleme illetidir. Tecerrüd (soyutlanma); bu taşları birer birer çözüp atmak ve hafifleyerek melekût rüzgârına kendini bırakmaktır. Nefis bağlarından kurtulan ruh, tefekkür ve zikir kanatlarıyla yedi kat semâyı aşar. Ay feleğini, Güneş semâsını, Kürsî'yi ve Arş'ı temaşa eder. Cebrail'in bile kanatlarının yandığı 'Sidre-i Müntehâ' hududuna varıldığında; akıl durur, söz biter ve sadece aşkın cezbesi kalır. Basireti açılan ruh kulakları, kâinattaki her zerrenin kesintisiz olarak Allah'ı tesbih ettiğini işitir ('Ve in min şey'in illâ yüsebbihu bi-hamdih'). Rüzgârın uğultusu, yaprakların hışırtısı, yıldızların parıltısı; hepsi melekûtî bir zikir orkestrasının nağmeleridir. Güneş doğduğunda yıldızların ışığı nasıl görünmez hale gelirse; Zât-ı İlâhiyye'nin nûru tecelli ettiğinde de kulun kendi benliği, iradesi ve varlığı o nûr denizinde kaybolur (Fenâfillâh). Bu makamda sâlik 'Ben yokum, sadece O var' hakikatini bizzat tadarak yaşar. Fenâ makamında kalıp yok olmak nihai kemâlât değildir. Hakiki velî, fenâdan sonra 'Bekā Billâh' (Allah ile Bâkî Olmak) makamına ererek yeniden yeryüzüne, insanların arasına döner. Artık o kendi nefsiyle değil, Hakk'ın nûruyla bakar, Hakk'ın kelâmıyla konuşur ve insanlara şefkatle rehberlik eder. Necmeddîn-i Dâye'nin irfan mirası; kulun bu dünyada bir garip yolcu olduğunu, asıl vatanın ise Cenâb-ı Hakk'ın kudsî huzuru olduğunu hatırlatır. Ölüm bir son değil; ruh kuşunun kafesi kırıp ebedî Sevgili'ye uçtuğu en mutlu düğün gecesidir. Sihravemen Melekût Külliyatı; hakikat sevdalılarını bu kudsî semâlarda pervaz etmeye davet eder.Fasıl I: Ruh Kuşunun Gurbeti: Kafesten Göklere Bakış
Fasıl II: Mânevî Tecerrüd: Bağlardan ve Ağırlıklardan Kurtulmak
Fasıl III: Melekût Âleminin Seyranı: Göğün Katları ve Sidre-i Müntehâ
Fasıl IV: Gayb Âleminin Sesleri ve Meleklerin Tesbihatı
Fasıl V: Fenâ Fi't-Tevhîd: Benliğin Yok Oluş Sırrı
Fasıl VI: Bekā Billâh: Cemiyetin İçine Nûr İle Dönüş
Fasıl VII: İrfânî Hülâsa: Ezelî Vuslatın Şeb-i Arûsu
SİHRAVEMEN
Klasik İslam yazmaları, Kur'an havâssı, ebced hendesesi, tasavvufi tefekkür ve bilinç boyutları üzerine bağımsız akademik ve irfânî araştırma kütüphanesi.