Fasıl I: Hallâc'ın Talebeliği ve Coşkun Cezbe Halleri
Ebû'l-Mugîs el-Hüseyn b. Mansûr el-Hallâc (v. 309/922); tasavvuf sülûkuna Sehl b. Abdillâh et-Tüsterî, Amr b. Osmân el-Mekkî ve nihayet Seyyidü't-Tâife Cüneyd-i Bağdâdî'nin halkasında başlamıştı.
Hallâc zekâsı, riyâzetleri ve aşkının şiddetiyle emsalsiz bir dervişti; ancak mizacındaki aşırı cezbe ve sabırsızlık, onu sırları saklayamayan coşkun bir nehir haline getirmişti.
Fasıl II: Cüneyd'in İkazı: 'Hangi Ağacın Başını Kanınla Boyayacaksın?'
Hallâc bir gün Cüneyd'in kapısını çaldı. Cüneyd içeriden seslendi: 'Kim o?' Hallâc cevap verdi: 'Ene'l-Hak!' (Ben Hakk'ım!).
Cüneyd kapıyı açtı ve tarihe geçen şu haşyet verici ikazda bulundu: 'Ey Mansûr! Senin bu sözün küstahçadır. Pek yakında bir darağacının başını kendi kanınla boyayacaksın!' Hallâc dedi: 'Ben darağacına giderken sen hangi hırkayı giyeceksin?' Cüneyd: 'Ben o gün sûfî hırkasını çıkarıp fakih cübbesini giyeceğim' buyurdu.
Fasıl III: 'Ene'l-Hak' Nidasının Bâtınî ve Zâhirî Mânâsı
Bâtınî açıdan Hallâc haşa 'Ben Allah'ım' diyerek ilâhlık iddia etmemişti; bilakis Hz. Mûsâ'ya Tûr dağında yeşil çalıdan 'İnnî enallâh' (Şüphesiz Ben Allah'ım) sesinin gelmesi gibi, Hallâc kendi varlığını tamamen yok bilmiş ve kendi ağzından Hakk'ın konuştuğunu müşahede etmişti.
Ancak zâhirî açıdan bu söz; halkın akîdesini sarsan, şirke ve hulûle yol açabilecek dehşetli bir şathiyye idi.
Fasıl IV: Sırrın İfşâsı Âfeti ve Erenler Meclisi
Cüneyd-i Bağdâdî'ye göre tasavvufun en büyük günahı 'Sırr-ı İlâhî'yi ehil olmayan avâmın ortasında ifşâ etmektir. Padişahın has odasındaki kudsî fısıltıları çarşı meydanında bağırmak, edep cinayetidir.
Hallâc sırrı ifşâ etmiş; kadehteki şarabı saklayamayıp halkın gözü önünde kırmıştı.
Fasıl V: Cüneyd'in Tarihî Fetvâsı: 'Biz Zâhire Göre Hükmederiz'
Bağdat kadıları ve Abbâsî halifesi Hallâc'ın idamı için Cüneyd'in fetvâsına başvurduklarında; Cüneyd fakih sarığını başına koydu ve şu hükmü yazdı:
'Biz zâhire göre hükmederiz; bâtınını ve kalbini ise Allah bilir. Şeriatın zâhirine göre Hallâc'ın katli vâciptir; bâtınına göre ise Allah ona rahmet eylesin!' Bu fetvâ İslâm hukukunun ve kamu nizamının muhafazası için kaçınılmaz bir adalet belgesiydi.
Fasıl VI: İdâm Sehpası ve Taşlar Arasında Gül Atan Şiblî
Hallâc Bağdat'ta darağacına çekildiğinde halk ona taşlar atıyordu. Yakın dostu Ebû Bekir eş-Şiblî ise ona bir kırmızı gül fırlattı. Hallâc taşlardan değil, Şiblî'nin gülünden inledi ve buyurdu:
'Halk beni bilmez, zâhire göre taşlar; mazurdurlar. Fakat Şiblî benim hâlimi ve sırrımı bildiği halde gül attı; beni asıl yaralayan dostun gülüdür!'
Fasıl VII: İrfânî Hülâsa: Cezbenin Sırrı ve Edebin Muhafazası
Cüneyd ve Hallâc hâdisesi; tasavvuf ile şeriat arasındaki ebedî dengeyi gösteren en trajik ve en öğretici dersidir. Aşk Hallâc gibi ateşe atılmak ise; kemâlât Cüneyd gibi o ateşi nebevî edep külüyle örtmektir.
Sihravemen Cüneyd-Hallâc Külliyatı; bu kudsî muhâvereyi adalet ve irfan terazisinde şerh eder.
efesinin bu en parıltılı zirvesini irfan ehliyle buluşturur.