Fasıl I: Seyyidü'l-Âyât ve Arş-ı Âzam Kürsüsü: Âyetü'l-Kürsî'nin Kozmik Ontolojisi
Fahr-i Kâinat Resûl-i Ekrem Efendimiz'in (s.a.v.) bizzat 'Kur'an âyetlerinin seyyidi ve şahı' olarak tavsif buyurduğu Âyetü'l-Kürsî (Bakara
Tasavvuf edebiyatında 'Şathiyye' (veya Şathiyyât); velîlerin ve ariflerin istiğrak, sekr (mânevî sarhoşluk) ve vecd anlarında ağızlarından dökülen, zâhir ulemâsına çelişkili ve küfür gibi görünen; ancak bâtın ehli nezdinde en derin tevhid hakikatlerini barındıran sembolik sözlerdir. Hünkâr Hacı Bektâş-ı Velî ve onun mektebinden neş'et eden Yûnus Emre, Kaygusuz Abdal gibi pîrler; şathiyye dilini kullanarak aklın sınırlarını parçalamış ve hakikatin kalbine işaret etmişlerdir. Şathiyyeler ham sofuların ve şekilci zâhir fukahâsının anlayışına kilit vurulmuş ifadelerdir. 'Çıktım erik dalına anda yedim üzümü / Bostan ıssı kakıyıp der ne yersin kozumu' gibi mısralar; Zâhirde bir saçmalık gibi görünse de; hakikatte şeriat ağacında tarikat meyvesi arayan ve marifet cevizinin kabuğunda takılıp kalan ham sâliklerin durumunu hicveden muazzam bir irfânî mîzândır. Hallâc-ı Mansûr'un 'Enel Hak' (Ben Hakk'ım) ve Bâyezîd-i Bistâmî'nin 'Sübhânî mâ a'zama şânî' (Cübbemin içinde Allah'tan başkası yoktur) nidaları; Kulun ilâhlık iddia etmesi değil; bilakis kendi benliğini tamamen yok bilip, o boşalan tecellîgâhta yalnızca Hakk'ın Zâtını müşâhede etmesidir (Fenâfi't-Tevhîd). Hacı Bektâş mektebi bu sırrı 'Benliğinden geç, Hakk'a karış' düsturuyla açıklar. Aşk ateşi kalpte parladığında akıl dizginleri bırakır. Kul artık ne cennet arzusu ne cehennem korkusu hisseder; tek derdi Cemâlullâh'ı müşâhededir. Cezbe, kulun kendi gayretiyle değil; Cenâb-ı Hakk'ın lütfuyla kalbi Arş'a doğru çekmesidir. Bir anlık cezbe, bin yıllık nafile ibadetten daha hızlı mesafe katettirir. Bektâşî şathiyyeleri aynı zamanda birer 'Melâmet' zırhıdır. Arifler riyâdan, gösterişten ve sahte mürşidlik taslamaktan kaçınmak için bazen kasten kınanacak sözler söylerler; Böylece halkın alkışından ve şöhret afetinden kaçıp sadece Hakk'ın rızasına sığınırlar. Mâide Sûresi 54. âyetindeki 'Hiçbir kınayanın kınamasından korkmazlar' sırrı burada tecelli eder. Tasavvuf şiirinde geçen 'Meyhâne' dergâh; 'Sâkî' mürşid-i kâmil; 'Şarap' ilâhî aşk şerbeti; 'Kadeh' ise müridin kalbidir. Bu sembolleri maddî sarhoşluk zannedenler kat'î bir gaflete düşerler. Hacı Bektâş bu remizlerle kelimelere sığmayan gaybî zevkleri idrake yaklaştırmıştır. Şathiyyâtın nihai gayesi; insanı lafızların dar kalıplarından kurtarıp 'Sözsüz ve sesiz konuşulan' melekûtî lisana ulaştırmaktır. Kalp o makama erdiğinde kâinatın her zikri bir şathiyye, her âyeti bir vuslat busesi olur. Sihravemen Şathiyyât Külliyatı; bu kudsî cezbe deryasını edep ve basiretle tahlil eder.Fasıl I: Şathiyye Nedir? Vecd Halinin Kudsî Taşkınlığı
Fasıl II: Zâhir ile Bâtın Arasındaki Gerilim
Fasıl III: Vahdet-i Vücûd ve 'Enel Hak' Sırrının Te'vîli
Fasıl IV: Âşık ile Mâşuk Arasındaki Perdelerin Kalkması
Fasıl V: Melâmet Neşvesi ve Kınayanın Kınamasından Korkmamak
Fasıl VI: Remizler: Kâbe, Mescid, Meyhâne ve Şarap İrfânı
Fasıl VII: İrfânî Hülâsa: Harfin Ötesindeki Bî-Lafz Kelâm
SİHRAVEMEN
Klasik İslam yazmaları, Kur'an havâssı, ebced hendesesi, tasavvufi tefekkür ve bilinç boyutları üzerine bağımsız akademik ve irfânî araştırma kütüphanesi.